Nog geen twee weken geleden was het tijd voor mijn familie om langs te komen; mijn ouders, zus en broer stonden die zaterdagmiddag op Cape Town Airport hun bagage te zoeken, toen ik hen al kon spotten door de schuifdeuren. Kort daarna maakte mijn vader zijn eerste entree door de deuren, even koekeloeren of zijn dochter al aanwezig was. Na wat zwaaiende armbewegingen over en weer, de bagage op de karretjes geladen, was het tijd zich om door de poorten van Kaapstad te begeven.

Chico doet zijn best, meer dan zijn best. Maar door het herfstachtige weer; regen, wind en grijze wolken die zelfs de drie bergen doen verdwijnen, heeft ons Chico het moeilijk. De achterbanken zijn vochtig, zo vochtig dat het een treurig feit is dat de passagier links achterin een natte kont krijgt. Zo treurig, dat wij de boodschappen niet in de kofferbak willen leggen omdat daar een flinke plas met water ligt. En de bijrijder met de voeten omhoog vervoerd wordt, omdat ook daar een klotsend peil met water ligt. De bestuurder zelf heeft het ook niet makkelijk; naast de Kaapstadse rijstijl en het drukke verkeer, moet deze goed op de gladde bandjes letten die met kleine plasjes water al een neiging tot draaien hebben. En wordt de rechtervoet op het gaspedaal met een niet te vermijden druppel, besprenkelt door een lek. Het is treurig, maar het went.

Zo kon ik mijn nieuw bezoek natuurlijk niet ontvangen. Een nieuwe wagen werd gereserveerd en voor een enkele dag was de VW Sedan ons vervoersmiddel. De Sedan heeft ons een droge tour door Kaapstad gegeven en is er voor mijn familie een goede slaapplaats gevonden, op nog geen 200 meter lopen, aan het einde van mijn straat. Tien dagen zou het verblijf van mijn familie duren, en hebben zij talloze activiteiten ondernomen. Mijn stage is in deze periode gewoon doorgegaan, maar heb ik de avonden heerlijk met hen gegeten en gezellig gepraat over de gebeurtenissen in Nederland en Haarlem. Toppunt van discussie was toch wel de breuk tussen Jan en Yolanthe. Tot ongenoegen van mijn vader en broertje, die er niet over uit konden waarom dit topic zo geregeld terugkwam en compleet werd uitgemolken. Heerlijk, nieuws van Nederlandse bodem!

Samen hebben we de Garden Route gereden. Mijn moeder, zus en broer op de rug van de olifanten vervoerd door de bossen en valleien, waar mijn vader en ik genoten van de zon en de omgeving en de aanwezige trainer die ons wist te informeren met interessante verhalen over deze Giants. Hebben wij een bezoek afgelegd aan een kattenpark bij Plettenberg Bay, waar wij -onder begeleiding- de verblijven van deze katachtige in mochten. Zo betraden wij het territorium van de servalkatten, de lynxen, een kleine boskat en het luidpaard, die ons al aandachtig bekeek en nauwlettend in de gaten hield bij het betreden van zijn grondgebied. Zijn felle, lichte ogen staken af tegen het donkere geval waar hij zich achter bevond. De gids wist ons voortijdig te informeren over de onvoorspelbaarheid van de luipaard, dat wij als groep bij elkaar moesten blijven en hij op dat moment al kon zien dat de jager klaar was om te rennen. De gids zorgde voor afleiding door zichzelf van de groep te verwijderen. De ogen van het luipaard werden groter, richtten zich op de gids. Binnen luttele seconden vloog hij op de man af. Ik bekeek het schouwspel van enkele meters afstand, veilig achter de schouder van mijn broer. Tot mijn verbazing kwam er een klein, gestippeld beestje achter het hok vandaan. Deze puppylijkende luipaard bleek pas drie maanden oud! Paniek en spanning om niets, alhoewel op het moment dat hij mij in de gaten kreeg, het toch wel warm erg warm werd toen hij vanuit een bosje naar me bleef gluren, zijn ogen op mij gericht bleven en zelfs de gids tussen beide kwam om de speelse aanval op te vangen. Daarbij vertelde deze man dat na zeven maanden niemand meer in de verblijfplaats van het luipaard komt, omdat zijn onvoorspelbaarheid op deze leeftijd nog te hanteren is maar naarmate deze jager groeit, het te gevaarlijk wordt. Wat mij zielsgelukkig maakte om het luipaard toch van zo dichtbij gezien te hebben, ondanks dat het nog zo’n kleine rakker is en het soms op mij had gemunt. Natuurlijk ontbraken de cheetahs niet; zowel broer en zus van vier maanden, die heerlijk gingen spinnen als ze geaaid werden, en de volgroeide van 1,5 jaar oud, die wederom een enorme indruk op mij achterlieten. Ook werden we daar geëntertaind door een aantal vreselijk lelijke vogels, die dikke maatjes waren met de gids, en konden we even kijken naar de verblijfplaats van de stokstaartjes.

Ook het plaatsje Haarlem, te vinden op de Route 62, werd nog even bezocht. Als echte Muggen kan een gelijkduidend dorp natuurlijk niet worden gepasseerd. Alhoewel al vrijsnel bleek dat Haarlem, Western-Cape niet te vergelijken is met Haarlem, Noord-Holland. Een dorpje, liggende tussen bergen en valleien, een prachtige omgeving, maar ogenschijnlijk ver verwijderd van de buitenwereld.

Nadat mijn familie zelf nog de nodige activiteiten heeft ondernomen; het bezichtigen van de Tafelberg, Waterfront, het maken van de bustour, het bezoeken van musea, Green Market Square in het centrum, het Shark Cage Diven van mijn broer en zus, Cape Point en de pinguïns van Simon’s Town, was het tijd voor hen om te vetrekken. Na tien dagen stonden de vliegtuigen klaar om hen naar Europa te vervoeren, en na wat vertraging van beide vluchten (papa en broer, mama en zus vlogen apart) arriveerden zij ieder op Nederlandse bodem.

Voor mij zijn nu de laatste stageweken ingegaan, 26 juni is onze laatste stagedag. De sessies met mijn leerlingen zijn afgerond, een aantal van hen heb ik grote sprongen vooruit zien maken. Ik heb hen in de afgelopen weken zien groeien en veranderen, meer zelfvertrouwen zien krijgen en hun gedrag een positieve wending zien maken. Daarbij kregen zij en ik positieve reacties van de omgeving, waarvan ik kon zien dat het hen goed deed. Hopelijk heb ik hen voldoende tools meegegeven om het nu zelf te doen, want ze zijn er nog niet helemaal. Mijn leerlingen, de trots van mijn stagetijd! Nu rest Sanne-Marije en mij om de handleiding te schrijven en ontwikkelen voor onze opvolgers, zodat in de toekomst meer leerlingen hun voordelen uit ons programma kunnen halen. De laatste loodjes zijn nu ingegaan.

Meivakantie in Nederland. Een uitstekende gelegenheid voor velen om in eigen land van een heerlijke vakantie te genieten, of voor sommigen het land te verlaten en de zon elders in de wereld op te zoeken. Zo vertrokken mijn lief en vriend Patrick naar Kaapstad, om zich door mij een onvergetelijke vakantie te laten bezorgen. Althans, zo hoopte ik.

Gelukkig heb ik daar mijn huisgenoten, ook zij hebben aanleg en ervaring in het entertainen van Hollands bezoek. En samen met vriendinnetje Paula (van huisgenoot Patricia) vormden mijn lief en Patrick het drietal ‘Nederlands bezoek in de Meivakantie’. De eerste middag vertrok ik samen met beide heren naar Simon’s Town, waar ik eerder over berichtte dat daar talloze pinguïns te aanschouwen zijn. En dit maal -tot ons geluk- van de nestjes af en hier en daar een grijze pluizenbol te bewonderen.

De aanwezigheid van mijn Nederlands bezoek duurde twee weken en we hebben ontelbare dingen ondernomen. Zo hebben we genoten van een prachtige safari, waar we de hele dag zebra’s en springbokkies hebben gespot; leeuwen en cheetah’s hebben gezocht in het gras; buffels, kudu’s en elanden ons hebben bekeken en vossen rakelings onze jeep passeerden. En mochten wij, geloof het of niet, de jeep uit en ons tussen een hele groep giraffen begeven. Welke rustig stonden te grazen en te kauwen aan bladeren en struiken. Stonden er zeker achttien van deze indrukwekkende beesten pal naast ons en konden wij op een aantal meter afstand de meest geweldige foto’s maken. Helaas lieten deze langnekken zich niet aaien en draafden zij in een rustig tempo naar de andere kant van de struik om daar de bladeren verder te malen. Liepen zij elegant maar sloom om ons heen, nieuwsgierig kijkend maar op veilige afstand. Een onvergetelijke ervaring.

Een regenachtige dag in Kaapstad, vol gepland met leuke uitstapjes die hierdoor helaas niet kunnen doorgaan. Met vijf vrouwen in huis werd er snel een nieuw plan gemaakt: Century City! Inderdaad, de grootste shoppingmall van Zuid-Afrika. Drie verdiepingen, twee hallen, genoeg te zien en te beleven. Tot groot ongenoegen van de mannen werd iedere winkel nauw uitgespit, bekeken en beoordeeld. Na ruim vijf uur had het drietal er genoeg van. Nog snel wat kleine artikelen aangeschaft die hoog op de lijstjes stonden en ook wij waren verzadigd.

Met alle nieuw geshopte kleding was iedere aanwezige voorzien van een uitmuntende outfit voor Kaapstadse feesten. Zo heb ik mijn lief kennis laten maken met het nachtleven van Kaapstad, hebben wij ons met de hele groep wederom naar de 31e verdieping van de Hemisphere laten vervoeren om daar een memorabele avond toe te dansen, en vermaakten wij ons allen uitstekend in het stijlvolle Jade.

Afrika kan men niet verlaten voordat Robbeneiland is bezocht. Menigeen weet van de geschiedenis van Robbeneiland, dat bijna 400 jaar gebruikt is voor gevangenen als zeelieden, criminelen en natuurlijk politiek gevangenen als Nelson Mandela en Robert Sobukwe, en bannelingen als leprapatiënten. Met de boot werden we in 20minuten naar het eiland gebracht, waar wij met een bustour een rondleiding kregen over het eiland, met fantastische maar roerende uitleg van een ex-gevangene. Wat velen niet weten, is dat veel oud-gevangenen zijn teruggekeerd naar Robbeneiland. Deze konden niet wennen aan het leven op het vaste land, en zijn met hun familie teruggekeerd naar het eiland waar zij zo lang hebben vastgezeten. Zij zijn veelal degene die de rondleidingen en bustouren verzorgen. Indrukwekkende verhalen en een onvoorstelbare geschiedenis van een eiland wat maar zo kort van de bewoonde wereld ligt.

Zo werden gevangenen bijvoorbeeld onderverdeeld in groepen, vier secties, en afhankelijk van afkomst, huidskleur, etc. werd men ingedeeld. Deze secties kregen bijvoorbeeld meer of minder eten dan de ander; wel of geen suiker bij de koffie (als er al koffie werd gegeven in de sectie) of wel of geen jam op een broodje. Niet voor te stellen en enorm aangrijpend. De cellen -waar ook Mandela 27 jaar heeft vastgezeten- zijn klein, echt heel klein. Wel werd er op Robbeneiland scholing aangeboden aan zowel gevangenen als bewakers, waardoor velen met meerdere titels het eiland zijn afgekomen. Tevens zijn hierdoor de gevoelens jegens deze bewakers niet haatdragend of minachtend, er spreekt ook geen bitterheid uit de verhalen van de gidsen. Ter afsluiting van het imponerende Robben Island avontuur, zijn wij na terugkomst van de boottocht een oud-Hollands traditioneel pannenkoekje gaan eten in een nabijgelegen restaurant.

Bloubergstrand

De dag van het vertrek van Paula was aangebroken. Nog een wens van haar was om het Zuid-Afrikaanse landschap te bewonderen op de rug van een paard. Des gewenst werd dit voor haar geregeld en stapten wij op een zestal paardenruggen. Een rit door de bossen, een groot stuk duinen en een stukje stad, bracht ons bij het strand. De paarden moeilijk in bedwang te houden -wat wil je met zo’n uitzicht: galopperen!- reden we over het strand, genietend van de zon, de wilde golven en het harde geruis.

Mijn lief Bart met Patrick op de Tafelberg

Aangezien mijn leerlingen mij gewoon op de scholen zouden verwachten, was het voor mij niet mogelijk alle dagen vrij te nemen. De heren Bart en Patrick hebben om deze redenen zelf een auto gehuurd om van Zuid-Afrika te genieten. Zo hebben zij met het mannelijke deel van mijn huisgenoten met haaien gedoken, oftewel Shark Cage Diven, en zijn zij naar Cape Point en Kaap de Goede Hoop gereden. Gezamenlijk hebben we een groot deel van de Western-Cape gezien; de wijnvelden van Somerset-West, Stellenbosch, Francshhoek en Paarl; Hout Bay, Muizenberg, Fish Hoek en Wynberg. Hebben we grote cheetah’s gekriebeld in Spier. Gepicknickt onder een heerlijke zonnetje, in het zachte gras. Een rugby wedstrijd gekeken in Newlands, waar de Kaapstadse Stormers het opnamen tegen de Chiefs, waar zij ruimschoots verloren en wij teleurgesteld afdropen. Heeft mijn lief een wespensteek opgelopen op Bloubergstrand. Vierden wij Koninginnedag onverstoorbaar in stamkroeg Rafiki’s, met Kaap-Hollandse aanwezigen in Oranje, bitterballen en Nederlandstalige muziek -alhoewel ik de bitterballen nooit ben tegengekomen, ik vermoed dat deze bij het verlaten van de bar al opgeschrokt waren door de grote bierbuiken die zich de hele avond niet van de bar verwijderd hebben.  Begaf ik mij met mijn lief Bart en Patrick bovenop de Tafelberg, met een prachtig zicht van een wolkendek, de zee bedekkend, wat bijna als in een sprookje aandeed. Ontbeten wij talloze keren buitenshuis, in het zonnetje, en moest mijn lief mij na twee weken verlaten. Maar nam hij wel een onvergetelijke ervaring met zich mee naar huis.

Hermanus

Het fijne aan Afrika is dat alles hier zo relaxt gaat. Wat zo zijn voor- als nadelen heeft, maar deze keer tot positieve uitdrukking kwam door op een vrijdagavond, tijdens het cocktailen bij Rafikis, te besluiten om de volgende ochtend richting Hermanus te rijden. Mijn huisgenoten en ik worden uitgenodigd door een collega van Brent (huisgenoot), haar ouders hebben een huis in Hermanus, aan het strand, en zij en haar zusje gaan daar het weekend heen. Er is zat plek voor meer mensen, dus; zo gezegd, zo gedaan en worden zaterdagochtend de weekendtassen ingepakt en stappen we met zijn vieren de achterbank van de auto in. Op weg naar Hermanus, een rit van 1,5uur. De zaterdagavond zijn we uitgebreid aan het braaien, genieten we van de warme Afrikaanse avond en het ruizen van de zee op de achtergrond, kijken we naar de heldere sterrenhemel en praten we over vanalles en nog wat. De zondag spenderen we in Hermanus, drinken we wat bij een restaurantje gebouwd in de rotsen, aan de zee, en lunchen we in een eettentje in het dorpje. We genieten van het heerlijke weer, de warme zon en de zachte, frisse wind. Om zondagavond weer richting thuis te rijden, Kaapstad, omdat voor maandagochtend de wekker weer vroeg staat afgesteld.

Sterrenhemel

Vuurtoren van Mosselbaai

Hermanus ligt op de route van de Garden Route (de Tuinroete). De Garden Route is een welbekende toeristische route en voert je door een prachtig gebied langs de zuidkust van Zuid-Afrika. Ook wij besluiten deze route te rijden en in een aantal plaatsen te overnachten. Met eindbestemming Port Elizabeth in gedachten, vertrekken wij woensdagmiddag richting Mosselbaai. Waar wij heerlijk hebben gegeten, geslapen en ontbeten aan de kust, uitzicht hadden op de vuurtoren en uitkeken over de zee en de immense golven die tegen de rotsen hoog uiteen spatten. We zijn doorgereden naar Wilderness, een mooi stadje wat we maar kort gezien hebben wegens tijdgebrek, en niet verder hebben kunnen bezichten dan door de autoramen en tijdens de lunch. We waren onderweg naar het plaatsje Knysna, waar we ons door enorme olifanten hebben laten vervoeren door een mooi bosachtig gebied.

Olifanten in Knysna

Vrijdag hebben we de Garden Route vervolgd naar Plettenberg Bay. Ook daar hebben we van de mooie omgeving genoten en is onze keus gevallen op het paardrijden. Te paard hebben we ons door een adembenemend gebied begeven; groene bergen, heuvels en dallen. Bosachtig, met een prachtig uitzicht over de hele omgeving met het ruizen van de zee op de achtergrond. Zijn we een dorp gepasseerd, waar rapper Lil’Wayne zijn laatste hit uit de speaker liet spelen en het rapnummer door de hele vallei galmde, wat alle nabijgelegen bewoners dwong om naar het nummer te luisteren. We hebben echt van onze rit genoten en mocht we ook nog een aantal stukken in galop over de heuvels.

Zaterdag hebben we de Garden Route afgesneden en zijn we naar Oudtshoorn gereden. Eindbestemming Port Elizabeth was van de baan, we wilden nog te veel bezigheden onderweg doen en Port Elizabeth heeft een te verre afstand van Kaapstad om op tijd weer terug te zijn. Zodoende vervolgden wij onze weg een stukje naar het noorden, naar Oudtshoorn, en bracht ons zo op Route 62, een route parallel liggende aan de Garden Route. Eind van de middag bereikten wij het stadje, tot onze verbazing bomvol en ontzettend druk. Bleek er dat weekend een festival plaats te vinden in het centrum, wat resulteerde in gebrek aan slaapruimte in Oudtshoorn. Bij geluk konden wij bij de eerste Bed&Breakfast terecht, een ouder stel had het hele huis al verhuurd, inclusief de banken en stoelen in de woonkamer. Gelukkig had het echtpaar nog een oude caravan in de tuin staan, die zij eigenlijk al drie jaar niet meer verhuurden maar voor ons dit ene nachtje wilde klaarmaken. En dat was prima, we hebben in Oudtshoorn die avond wat gegeten, een beetje van het festival meegekregen en zijn bijtijds naar bed gegaan. Het ouderwets kamperen beviel ons prima, met toilettas door de tuin richting woonhuis. De bedden waren in goede staat en hebben wij onze nachtrust goed gepakt. De volgende ochtend stond namelijk het cheetahpark op de agenda, een grote wens van mij.

babay Cheeta

Mijn hart begon van spanning nog sneller te kloppen toen wij ‘s ochtends om 09:00u voor de deuren van het park stonden. Al snel zag ik twee paar kleine, katachtige ogen door de hekken. Baby cheetah’s! Twee kleintjes renden door het hok heek, een broer en een zus van slechts acht weken oud. Lief! Tegen betaling -uiteraard- mocht ik mij achter de hekwerken begeven en mij met de cheetah’s mengen. Intens gelukkig dolde ik met de kleine beesten, precies katjes, maar dan een slag groter. Ze speelden lief en renden achter je aan, sabbelde aan je vinger of beten zacht in je hand. Nu wilde het gelukkige feit dat deze baby cheetah’s drie buurtjes hadden, tijgertjes wel te verstaan. Witte tijgertjes. Deze tijgers (en leeuwen) zijn zeer zeldzaam en daarom kon men, naast witte leeuwen, ook witte tijgers in het Afrikaanse park bewonderen, want inderdaad, er zijn geen wilde tijgers in Afrika. Alleen leeuwen. Wederom tegen betaling -nu we toch bezig waren- ook de kooi van de buren ingedoken en flink geravot met het drietal. Deze katachtigen waren duidelijk groter en sterker, de drie maanden oude tijgers spelen precies als mijn lieveling Milo thuis (voor de onwetenden onder ons: dat is mijn katertje) maar dan een heel stuk ruiger en harder, en toen ik lieflijk over een buikje van de tijgers krioelde, werd ik flink gegrepen: werden de poten om mijn arm geslagen, mijn hand in de bek genomen en begonnen de achterpoten tegen mijn arm te trappelen. Auw. Een oplettende verzorger wist mij uit deze benarde positie te bevrijden en knuffelde ik nog even met het beestje zijn rug. En met zijn broer en zus, die net melk hadden gekregen en aanzienlijk rustiger waren.

Goldish at Kirstenbosch

Zondag was het weer tijd voor Kirstenbosch, het park waar openlucht concerten worden gegeven. Deze betreffende zondag was de laatste keer dat er een concert werd gegeven en werden de zondagse zomeravonden afgesloten met een live optreden van Goldfish, een populaire Zuid-Afrikaanse band. Die eigentijdse muziek weten te creëren met het bespelen van de saxofoon en de contrabas, in combinatie met het dj-en van verschillende tunes. Wat leidt tot een eigen geluid en zeer goede, relaxte muziek, voor iedereen een aanrader. Niet voor niets was dit laatste concert dan ook uitverkocht en was het hele veld vol met mensen van alle leeftijden.

Een dag later was het tijd voor het Coca Cola Zero festival, Coke Zero Fest. Uiteraard gesponsord door -hoe kan het ook anders- Coca Cola Zero. De line-up was goed verzorgd, onder andere de Dirty Skirts, Snow Patrol en Oasis stonden deze avond op het podium. Het festival vond plaats in de wijnlanden van Somerset-West. Uitgestrekte velden, wijnvelden, verkijkend over de akkers en de platte landschappen, omringd door indrukwekkende bergen. Die dag was het heet, erg heet, brandde de zon vol op alle hoofdjes en ontblote bovenlijven. Gelukkig had de organisatie van Coca Cola hier rekening mee gehouden en liepen de medewerkers van Coke Zero rond met watersproeiers om de menigte koel te houden.

Coke Zero at Somerset-West

Het fijne aan Afrika is dat alles hier zo relaxt gaat. Wat zo zijn voor- als nadelen heeft en deze keer tot negatieve uitdrukking kwam door na Coke Zero naar huis te willen rijden. Wij dolgelukkig, als in extase de parkeerplaats opliepen (een wijnveld bomvol auto’s) en ons een weg maakten door de geparkeerde auto’s. Langzaam maar zeker beginnen de wagens in beweging te komen, een wegzoekende naar de uitgang. Steeds meer auto’s starten de motor, wij nog steeds naarstig opzoek naar Chico. Binnen luttele seconden ontstaat er een lange file en een complete chaos. De logica of orde op het wijnveld is ver te zoeken, de aanwezige parkeerwachters doen hun best de rij te sturen, wapperen met hun handen en gebaren de auto’s naar een kleine doorgang in de rij, waar vervolgens de snelste en dichtstbijzijnde bestuurder zijn auto heen draait. En de rij nog vaster komt te staan dan hij al stond. Auto’s dringen elkaar aan de kant, ieder voor zich, zo lijkt het, en het eerste beste gaatje dat vooruitgang bied, wordt razendsnel opgevuld met rijdend blik. Na een kleine drie kwartier begint er vaart in de rij te komen en rijden we met tien minuten de snelweg op richting Kaapstad. Terug naar huis.

Na ruim twee maanden kunnen wij beide concluderen dat we aardig wat overeenkomsten hebben. Om deze graag met jullie te delen, schrijven wij deze keer samen een blogje over onszelf en de gelijkenissen die wij in onze korte periode van samenzijn hebben geconstateerd.

Te beginnen met onze ouders, die ons Sanne Margaretha en Sanne-Marije hebben genoemd. En Sanne-Marije, die op 04 oktober 1987 is geboren en Sanne M. tien dagen later in datzelfde jaar, 14 oktober 1987. Wij dus beide hetzelfde sterrenbeeld delen, de Weegschaal.

Onze voorliefde voor paardrijden en motorrijden. Daarnaast rijden wij beide -zo vinden wij zelf- erg goed in de auto, hebben wij de Chico met gebruiksaanwijzing meer dan onder controle, most of the time, zijn we een van de betere hellingproefrijders en hebben we dezelfde rijstijl. Inparkeren is geen probleem in Kaapstad en zijn bergen, hellingen en heuvels. Wij deinzen nergens voor terug. Het chaotische rijden in Cape Town en omgeving gaat ons goed af en weten wij ieder wit minibusje perfect te ontwijken (deze geven geen aandacht aan passerende auto’s), weten wij ons aan te passen aan de Kaapstadse snelheden (gas!) en gaat het heen-en-weer slingeren om sneller voortgang te boeken richting eindbestemming, uiteraard met herhaaldelijk gebruik van claxon, ons als semicoureurs af.

Met het samenstellen van de muziek cd voor de Chico werd duidelijk dat onze muzieklijst op de laptops aardig overeenkomt, en wij een steengoede cd hebben gefabriceerd. Draaien wij deze cd heel hard in de Chico speler en zingen wij zo hard als we kunnen mee met de ramen open en de wind door onze haren, totdat de stembanden zeer doen. Of wij thuis zijn aangekomen. Switchen wij van radiozender om de goede nummers nergens te missen. En het overweldigende gevoel wat wij delen wanneer wij Simon horen zingen (van Nick&Simon), met name het nummer ‘Rosanne’ en zijn articulatie in het algemeen. Ai..

Onze prachtige witte laptops.
En krullen.

Delen wij dezelfde humor. Dagelijks flink lachen, gebeurtenissen een leuke draai geven en elkaar opvangen met de heftige verhalen van de leerlingen. High fiven om een goede grap of een perfecte zet. Het rijden met puntentelling, voor het bosje overstekende voetgangers. Deze gaan in Kaapstad altijd door rood, kijken niet op of om en werpen zichzelf voor de passerende auto’s, in een poging veilig de overkant te behalen. 60 punten voor de hele groep, 50 voor de mannen (die rennen hard), vrouwen 15 punten en kinderen een punt aftrek. Dieren doen we niet, deze zijn vaak al plat als we aankomen. Klieren op hyves en blogs van huisgenoten; onze favoriete bezigheid op een rustige stagedag. Het maken van placemats, oftewel het plastificeren van uitgeprinte foto’s.

Het voltooien van systematische taken, en dan doelen wij hier letterlijk op het sorteren, stapelen en aan elkaar nieten van papieren. Wordt hoog gewaardeerd en maakt ons zielsgelukkig. Het schrijven to-do-lists voor de dag en het bijhouden van alle binnenkomende smsjes in een schriftje. Het ordenen (en herordenen) van alle documenten die we hier maken.

Delen we de grote voorkeur voor paprika chips. Lays, wel te verstaan. Wat hier enorm wordt gemist omdat Lays Paprika hier niet te verkrijgen is. Hebben wij hiervoor -gelukkig- de paprika tucjes ter vervanging gevonden. Maar momenteel niet meer, want we zijn op dieet. Oja, Venz Melkhagelslag valt ook bij beide zeer in de smaak, bij voorkeur op een wit bolletje. Rolo’s, in chocolade- of ijsvorm, hebben wij hier herontdekt. En donuts. Een lekker kopje thee doet wonderen, ‘s ochtends met het wakker worden, gedurende de hele werkdag en ‘s avonds voor de gezelligheid. De voorkeur voor witte, pitloze (!) druiven. En Italiaanse salami.

De VW Chico’s, populair onder de Capetonians. Door ons liefst gezien in blauw, maar tegenwoordig keuren wij goudkleurige en paarse Chico’s ook goed. Kaapstadse auto’s met Cape Town nummerplaten laten onze hartjes sneller kloppen. De voorliefde voor oldtimers, en dan de roze/lavendel kleurige Kever met wit, leren bekleding rondcruisend door Kaapstad in het bijzonder (maar de overige oldtimers bevallen ook prima). Het nakijken van bijzonder mooie, nieuwe wagens. Onbetaalbaar, maar klaarblijkelijk in Kaapstad een koopje omdat er bijna belachelijk veel dure, nieuwe wagens de bergen op en af scheuren en Kaapstad onveilig maken (denk hierbij aan Ferrari’s, Porsches, Mercedeses, BMW’s en de nieuwste Audi’s).

De keuze voor een stage in het buitenland, het reizen en de voorliefde voor het Zuid-Afrikaanse land. Het onbeschrijfelijke Kaapstad en zijn omliggende steden, dorpen en gebieden. De ervaringen, avonturen, uitstapjes en gebeurtenissen die we delen.

En dan nog het feit dat Sanne M. in Haarlem is geboren, een echte Mug is, en Sanne-Marije een aantal jaren van haar jeugd in het prachtige Haarlem heeft vertoefd. Wij in onze adolescentie voor de studie Psychologie hebben gekozen en deze wilden voltooien in het vergelijkbare Leiden. De gekozen richting in de Psychologie, de stageopdracht die wordt gedeeld en het werken met kinderen.

Cultuurverschillen. Door de vele bevolkingsgroepen zijn er meer dan genoeg in het Afrikaanse land zelf. Maar er zijn er ook genoeg tussen de Nederlandse en de Zuid-Afrikaanse cultuur. Merkbaar, voor zowel ons als voor de Afrikanen. De verschillen zijn merkbaar op kantoor, waar wij regelmatig worden uitgelachen om onze gewoontes, normen en waarden, die wij zeer vriendelijk uitleggen aan de belangstellenden die de vraag zelf gesteld hebben. Het gelach nemen wij voor lief, soms met een ietwat kleine irritatie daar de nieuwe feiten soms weken later nogmaals worden herhaald, gevolgd door wederom een hard gelach en wij ons bijna belachelijk voelen. Het verschil is merkbaar in de instructies, verduidelijking en vrijheid die wij krijgen op kantoor. Zo blijkt iedereen weet te hebben van ‘een plan’, maar is deze voor Sanne-Marije en mij nog meer dan onduidelijk. Iedereen schijnt ons een stapje voor te zijn met informatie, die men ons op de een of andere manier ‘vergeet’ mede te delen en waar wij pas kort van te voren (het moment zelf) van op de hoogte worden gebracht. De verschillen worden ons duidelijk wanneer wij een hele dag hard aan het werk zijn geweest, de collega’s om ons heen rennend om zich klaar te maken voor vertrek naar het kamp van twee volle dagen, wij om 16:32u de Chico-deuren dichtslaan en onze stagebegeleidster naast deze blauwe deur met open raampje komt staan om ons mede te delen ‘that it would be useful for us to attend the camp, it is important to participate the teambuilding’. etc. En wij terplekke moeten concluderen en mede delen dat wij onze spullen niet mee hebben voor twee dagen, ons werk daar ook nog niet voor hebben afgerond en onze tijd nodig hebben om dit af te ronden. En het plotseling oke is als we toch niet mee gaan. De verschillen worden duidelijk wanneer de collega’s ‘s ochtends om 07:30u in alle haast rond rennen op kantoor met alle mappen en papieren en in een simpele oogwenk plots in de transportbusjes zitten en ons in alle chaos vergeten, waardoor wij met de zwarte Opel achter de bus aan worden gereden richting eindbestemming High School. Wij na de gesprekken naar kantoor bellen om te laten weten dat we opgehaald kunnen worden, en men nog steeds tot drie keer toe vraag ‘Whó is this?’ en ons met een vage afspraak wordt toegezegd dat chauffeur Tata ons komt halen (die overigens altijd opduikt).

De verschillen zijn nog meer merkbaar op de scholen, waar wij wekelijks de leerlingen spreken en wij ons onder de Afrikaanse bevolking begeven. Zo kwamen Sanne-Marije en ik er op het moment dat wij onze scholen binnenstapten achter dat de leerlingen niet in school waren, de examenweek was een week daarvoor geweest maar niemand heeft ons ingelicht in het feit dat de leerlingen daarna vrij zijn, of in elk geval vrijwel nooit de week daarna komen opdagen. Dus, anders gezegd, Sanne-Marije en ik stonden voor niets en niemand klaar en paraat bij de scholen. Geen gesprekken deze week, werd ons diezelfde dag duidelijk gemaakt. Wat tevens inhield dat de sessie moest worden aangepast, maar dit terzijde. Kortom, hoe we dit ook kunnen verwoorden, Afrikanen zeggen ‘ja’ maar luisteren over het algemeen bar slecht, of onthouden bar weinig. Alhoewel, nu moet ik toch even opkomen voor degenen die altijd voor mij, en Sanne-Marije, klaar staan en ons helpen en regelen met het vinden van de leerlingen voor de gesprekken.

Bij de gesprekken worden de verschillen duidelijk, wanneer de gemiddelde leerling vrijwel altijd de spullen voor de sessie vergeet mee te brengen en negen van de tien keer ons naar de hand praat; er wordt vrijwel altijd positief geantwoord op de vragen die worden gesteld, opdrachten zijn altijd gemaakt (tot er naar de uitwerkingen wordt gevraagd). Met andere woorden, als dit waar zou zijn zouden deze Afrikaanse lievelingetjes de perfecte leerlingen zijn en niet deelnemen aan onze stageopdracht. Het is iets waar je doorheen leert prikken en uiteindelijk komt de gemiddelde leerling vast in twee verhalen waardoor het daadwerkelijke verhaal of situatie naar voren komt. De grootste uitdaging die Sanne-Marije en ik tot dusver hebben is het gemotiveerd houden van deze leerlingen, we moet door de ‘praatjes’ heen kijken, zorgen dat de leerlingen de opdrachten maken en aan zichzelf werken. Wij, als Nederlanders, zorgen voor de perfectionering, het sturen van de ontwikkeling die de leerlingen doormaken, we zorgen dat deze leerlingen zichzelf ontwikkelen en de (gedrags)veranderingen bij zichzelf zien, maar ook door de omgeving zal worden opgemerkt.

De persoonlijke verhalen van deze leerlingen zijn indrukwekkend en soms onvoorstelbaar voor de gemiddelde Europeaan, schokkend en ondenkbaar. Ik krijg ook vragen over Nederland en Europa en probeer ik hen uit te leggen hoe situaties ontstaan (actie-reactie). Het is voor hen moeilijk om uit de cirkel te stappen waarin ze zitten en het vergt wat energie en tijd, veel tijd, maar het is de moeite waard. Bij de meeste van mijn leerlingen zie ik al vooruitgang, ik krijg goede reacties van leraren en de meeste leerlingen zijn serieus in het maken van de opdrachten. Een enkele zit er bij die soms frustraties oplevert; het regelmatig vergeten van spullen, niet maken van opdrachten en het -daardoor- verzinnen van antwoorden. Maar ook deze leerlingen zijn interessant om mee te werken en een des te grotere uitdaging.

Devil's Peak en Tafelberg vanuit de woonkamer

Afrika. Een van de mooiste landen die ik tot nu toe heb gezien. Zoals verteld kijkt onze woonkamer uit op de Tafelberg en Devil’s Peak, waar ik iedere ochtend met mijn kommetje muesli de zon achter vandaan zie schijnen. De beide bergen nog half in de schaduw, met hier en daar een zonverlichte plek. Een bijna perfect beeld om bij wakker te worden. Met de tv aan luister ik naar het nieuws en de weerberichten, probeer ik mezelf up-to-date in de wereld te houden en geniet ik van de opkomende zon achter het grote glazen raam of buiten in het portaal. ‘s Ochtends vrijwel altijd windstil, terwijl de avonden onrustig en guur kunnen zijn. De houten luiken klapperen dan flink, het enkele glas piept in de houten vensters en de schaduwen door het raam maken een spookachtige indruk. Tegen de ochtend gaat de wind liggen en wordt Kaapstad weer rustig. We gaan naar de winter maanden toe, alhoewel daar de afgelopen weken weinig van te merken is (30graden), zijn er dagen tussendoor dat het fris is en hard waait (20graden). Mij hoor je niet klagen, de omgeving maakt alles goed en nog voelt het buiten warm aan en is een lange broek met t-shirt meer dan voldoende om jezelf warm te houden.

Ons huis en Kloof Nek Road (+ Rafikis in blauw)

 
Kloof Nek Road is een lange straat door Kaapstad heen, die je vanaf Camps Bay (achter de Tafelberg), langs Lions Head en de Tafelberg, ons huis en Rafikis, naar de snelweg brengt (of andersom natuurlijk). Parallel ligt Kloof Street, het verlengde van Long Street (centrum), waar ik mijn boodschapjes doe en waar leuke winkeltjes en eettentjes te vinden zijn. Tamboerskloof, de wijk waarin ik woon, is een goede wijk, centraal gelegen en veilig en verzorgd met mooie huizen en fijne mensen. Aansluitend ligt Gardens, een -naar mijn mening- nog mooiere wijk en doet zijn naam eer aan, daar er prachtige parken en bomen te vinden zijn en deze wijk ook echt groen is. Het huis aan de Kloof Nek is sfeervol, een tuin die wekelijks wordt onderhouden brengt ons bij de ingang, waar eerst een metalen hek moet worden geopend alvorens de deur van het slot kan worden gehaald (ideaal om de deur open te laten, het sierhek dicht te doen en een frisse wind de gang door te laten gaan en het huis af te koelen). Een mooie, oude gang met planken vloeren heeft vijf kamers, waar ook mijn kamer zich bevindt. Aan het eind van deze gang vindt men de woonkamer en de keuken, heeft men een trap naar buiten naar de beneden slaapkamers en de tuin, waar heerlijke gebraait kan worden en een kurkenboom bezit (word mij zojuist verteld). De Kloof Nek afrijdend loopt deze door in de Buitengracht, de straat die je naar de snelweg brengt en die ik richting Sanne-Marije rijd om haar op te halen voor stage of andere bezigheden. De straat uitrijdend geniet ik van de vroege ochtend en luister ik naar het gebrabbel op de radio, afwisselend Engels en Afrikaans. Op de snelweg rijd ik langs het centrum van Kaapstad, wat zich goed aftekent door een aantal wolkenkrabbers in een groepje bij elkaar, rechts van mij zie ik Devil’s Peak en de Tafelberg, links van mij de zee (Table Bay) en achter mij worden Lions Head en Signall Hill steeds kleiner wanneer ik mijn weg vervolg.

Helikopter

Op woensdag 18 maart maak ik mij klaar om naar stage te gaan. Als dagelijks ritueel neem ik plaats op de stoel in de woonkamer en kijk ik naar de bergen. Ik zie kleine vuurvlammetjes en grijze aswolken op Devil’s Peak en vrijwel tegelijkertijd twee helikopters met grote waterzakken hun weg richting berg maken. Niet veel later verschijnen er nog drie helikopters vanachter de berg en wisselt het vijftal elkaar af op weg naar het waterbassin op enkele meters afstand van onze achtertuin. Met een denderend geluid maken zij hun overtocht en laten het huis op haar grondvesten schudden. Het is een mooi gezicht, de helikopters zo dichtbij en zich tussen wat bomen en huizen naar beneden laten zakken om water bij te vullen. Op dat moment realiseer ik mij nog niet wat er zich werkelijk afspeelt. Als ik het nieuws van 06:30uur aanzet, krijg ik de beelden van vannacht binnen en verbaas ik mij over het feit dat ik niets van dit alles heb meegekregen. Heel Devil’s Peak is afgebrand en de hele nacht zijn er helikopters in de weer geweest om de vlammenzee onder controle te krijgen. Vol afgrijzen kijk ik naar de beelden, en nog geen half uurtje later rijd ik langs de plek des onheils en zie ik wat zich deze nacht heeft afgespeeld. Nu, twee weken later, zien we de gevolgen. Grote zwarte plekken laten zich zien op de berg, alsof deze altijd in de schaduw ligt. Geen boom, bosje of ander groen meer over en waren de wandelpaden tijdelijk onbegaanbaar. Drie gewonden waarvan eentje in het ziekenhuis een aantal dagen later is overleden. Een prachtig stukje Afrika verloren, en wat tijd zal kosten om zich te herstellen.

Devil's Peak

De week daarop is het tijd om ons visum te verlengen. Bij binnenkomst in Johannesburg is er netjes een sticker met stempel in mijn paspoort gezet, waarin ik tot 17 mei van dit jaar legaal in Zuid-Afrika mag verblijven. Binnen 60dagen dient deze datum te worden verlengd met 90dagen zodat ik in totaal zes maanden kan genieten van mijn verblijf in Kaapstad en omgeving. En omdat wij Nederlanders leren ons keurig aan deze voorschriften te houden, verschenen Sanne-Marije en ik met mijn huisgenootjes netjes op dag 32 bij de Home Affairs om ons visum aan te vragen, of te verlengen eigenlijk. Om 07:30u stapten wij naar binnen, rekening houdend met de lange wachtrijen en het trage werktempo in Zuid-Afrika. Verbazingwekkend genoeg stonden Sanne-Marije en ik binnen 1,5u alweer buiten; de aanvraagformulieren netjes ingevuld en ingeleverd en het visum aanbetaald. Totdat wij te horen kregen dat mijn huisgenootje Patricia wat problemen had met haar papieren en daardoor ietsjes langer moest wachten om haar visum meteen mee te nemen. Zoals wij Nederlanders gewend zijn, zouden mensen met alles netjes op orde voorrang krijgen. Maar aan de andere kant van de evenaar kiest men voor het omgekeerde en krijgen de ‘lastige gevallen’ voorrang. Dus wij terug, want ook wij wilden nu ons visum mee en niet pas over twee weken. Na een beetje aandringen konden wij hem de volgende ochtend ophalen (let wel: het gaat hier om een simpele sticker met stempel en is in Nederlandse begrippen met 10minuten gezet). En alhoewel Sanne-Marije en ik ons met het tweede bezoek aan Home Affairs ietsjes later (08:30u) in het pand bevonden, kon ik mijn paspoort al een uur later inleveren, wat betekent dat ik mijn paspoort met drie kwartier kon terug verwachten. De minuten tikten langzaam voorbij en Sanne-Marije zat nog steeds met haar identiteitsbewijs in haar handen. Met een klein uur, Sanne-Marije nog steeds met het rode boekje op schoot, krijg ik mijn paspoort + visum al terug. Zielsgelukkig wapperde ik mijn paspoort in het rond en bekeek ik mijn verblijfsvergunning met trots. Verwonderd bekeek ik de ingeschreven datum: 16 mei 2009. Dat was nog een dag eerder vertrekken dan bij mijn aankomst? Dit klopte niet. Dus ik met een vriendelijke lach richting balie en mijn verhaal doen. Tot twee keer toe kreeg ik het schokkende verhaal te horen dat ik de verkeerde formulieren had ingevuld en daarmee een verkeerde aanvraag, er nu al een sticker + stempel in het paspoort zat en dat er niets meer aan te doen was. Met andere woorden, ik moest op 16 mei het land verlaten. Verbijsterd liep ik terug naar Sanne-Marije (nog steeds met paspoort in haar handen) om mijn verhaal te doen. Na wat overleg werd er besloten om de supervisor erbij te halen en mijn verhaal voor te leggen, ik had toch echt dezelfde formulieren als Sanne-Marije ingevuld. Dus, wederom richting balie. Ik had het woord supervisor nog niet uitgesproken of mijn paspoort werd al uit mijn handen getrokken en bekeken (want ja, 17 mei in eerste instantie en 16 mei bij een tweede aanvraag; dat kán niet). Bleek dat mijn dossier was verward met iemand anders die een aanvraag voor 90 dagen deed en heb ik nu flink wat strepen en gerommel in mijn paspoort, twee verpeste blaadjes maar wél een nieuwe sticker met goede datum. En gelukkig, want ik ben nog lang niet klaar om te vertrekken. Ondertussen zat Sanne-Marije nog steeds met haar ongerepte paspoort te wapperen. De rij achter ons kwam nog niet in beweging en iedereen scheen al ruim 2,5 uur stil te zitten, wachtend op de terugkeer van de paspoorten of om deze nog in te leveren. Achter de balie verdwenen soms medewerkers voor een uurtje of 1,5 of verplaatsten zich plotseling naar een nieuw loket, waardoor het andere loket verlaten achterbleef. Gelukkig ontdekte de man, die bij mijn paspoort een fout had gemaakt, ons onderuitgezakt op de stoelen. Hij gebaarde dat we naar voren moesten komen en nam Sanne-Marije haar paspoort mee, ‘it should take 20minutes from now’, informeerde hij ons. Na ruim 1u en 15minuten was Sanne-Marije haar paspoort nog steeds niet terug. De logische werkwijze in Zuid-Afrika is ver te zoeken, het maakt niet uit wie er als eerste binnenkomt, voor hen telt het bovenste paspoort: dus ook degene die nieuw worden binnen gebracht en boven op de stapel worden gelegd. Weer zag de man onze hopeloze blikken, inmiddels wezen de wijzers op mijn horloge al ver na het middaguur, en is deze lieve man heel hard gaan rennen om het paspoort te halen. Jaloerse blikken werden ons toegeworpen wanneer wij onze weg richting uitgang baande, tussen de wachtende, verveelde mensen.

En toch, ondanks alles, brullen Sanne-Marije en ik minimaal drie keer op een dag “Afrika, wat maak je ons gelukkig.” En zo is het ook. Nog steeds!

Schatje

Tourbussen

Vrijdag vertrokken we met een tourbus volgeladen (23 inzittenden) en een extra auto naar Cederberg, een gemeente in de Western-Cape op ongeveer 300 kilometer land inwaarts. Het hele weekend zouden we met de groep spenderen in Cederberg, waar we een wandel- c.q. klimtocht van 8uur zouden afleggen, bijkomen bij het zwembad en zwemmen bij watervallen en rotsen van zeven of elf meter, waar men -indien gewenst- vanaf kon springen. Na een hobbelige tocht van ongeveer 3,5 uur reden we het terrein van de backpackers lodge op, waar voor mij en een groot deel van de groep al heerlijke bedden klaarstonden en een klein deel van de groep het tentenkamp nog moest opzetten. Uitgaande van de zware tocht die ons te wachten stond, kozen mijn huisgenoten en ik bij de reservering al voor het comfortabele bed. Zodat onze welgetrainde spieren de rust krijgen die ze verdienen. Dus zo gezegd, zo gedaan, en stond vrijdagavond, na heerlijk te hebben gegeten, het opgemaakte bed voor ons klaar.

Daar Sanne-Marije en ik iedere ochtend steevast om 06:00u het wekkertje hebben staan (soms iets vroeger, soms blijft de wekker nog even snoozen), gingen wij er vanuit de zaterdagochtend om 05:00u te beginnen ons relatief goed af zou gaan. Niets is minder waar. Met mijn ogenleden op half zeven en mijn vingers in de ogen wrijvende om mezelf enigszins wakker te krijgen, zette ik mijn linkervoet uit bed. Na ongeveer vijf minuten duf op de rand van mijn bed te hebben gezeten, concludeerde ik dat mijn vijf kamergenoten nog opgerold onder de dekens lagen. De wekker was inmiddels al afgezet en iemand bromde onder de dekens dat de wekker op snoozen stond. Het klonk mij als muziek in de oren, op dit vroege uur, en ook ik draaide mijn buik weer richting matras om mezelf nog eventjes in te nestelen onder de warme deken. Na 20minuten was het echt gedaan, de rust in mijn lijf was ver te zoeken en ik was het liggen blijven zat. Als een echte Van der Veldt sprong ik het bed uit om me in rap tempo klaar te maken, rugzak in te pakken en mij binnen 20minuten richting ontbijt te begeven. Mijn kamergenoten volgden mijn voorbeeld in een minder haastig tempo en verschenen niet veel later ook bij het Engelse ontbijt.

Overwonnen kloof

Na een goede bodem te hebben gelegd, vertrokken we om 06:30u richting wandeltocht. Een kleine drie kwartier rijden (wat met de auto in 20minuten werd afgelegd) stonden we met de bus aan de voet van de berg. De ochtend was nog vroeg en de zon scheen nog zwakjes aan de andere kant van de berg. De 1,5u durende steile klim omhoog legden we af in de schaduw. Eenmaal boven aan de berg (de eerste schrammen al aanwezig, en mezelf als een walrus een stuk berg op geschoven) vonden we een weg dóór de berg heen; een kloof die ons bovenop de berg zou brengen. Eenmaal in de berg kwam ik er achter dat het een stuk minder breed en licht was dan ik in eerste instantie had ingeschat. Even uitleggen: ik moest mezelf zijwaarts door een pikzwarte, schuine spleet begeven en mijn rugzak aan de andere kant doorgeven, omdat men anders niet zou passen (zo smal dus). Ik voelde mijn hartslag al sneller kloppen, mijn handpalmen al klam worden en mijn ademhaling versnellen. Dit ging niet goed. Gelukkig was ik vrij snel aan de beurt, en stond ik met een paar traantjes over de wang en trillende handen aan de andere kant van het aarde donkere gat. Geen tijd om bij te komen, de rugzak weer ombinden en met trillende handen en knikkende knietjes mijn voorgangers achterna geklommen. Totdat het volgende obstakel zich voordeed, waarbij men zich op de rug over de grond moest slepen om onder een steen door de schuiven. Na een kleine 2.5 meter (met mijn lengte -gelukkig- al snel bereikt) verschijnt er pal boven je een kleine doorgang tussen twee rotsblokken, waar men alleen door kon komen om een zithouding aan te nemen, je armen langs je hoofd te strekken en je eigenhandig omhoog te duwen/trekken, de voeten afzettende en uitkijken voor de knieën die nog onder het rotsblok liggen -waar je jezelf net hebt onder doorgeschoven. Met andere woorden: onmogelijk, piepklein en doodeng. Met aanmoedigende teksten van de begeleiding en de groep wist ik mijn tranen te bedwingen. De supportende woorden van Sanne-Marije en Patricia, die zich al aan de andere kant bevonden, heb ik mijzelf een weg gebaand onder de rotsen en bevond ik mij na luttele seconden aan de bovenkant van de rots, waar ik zojuist nog onder lag.

Daar gaan we naartoe..

Al met al was deze tocht bedoeld om the Arch te bereiken, een boog van stenen en het doel van de tocht. Rond het middaguur kwam de Arch steeds groter in beeld en na een tocht van twee uur over de lege vlakte, omringd door rotsen en bergen en in de brandende zon, hebben we geluncht onder de boog. Met een prachtige uitzicht over de hele omgeving zijn we bijgekomen van de helft van de tocht. Na ongeveer een uurtje werden de spulletjes weer ingepakt en zijn we de vlaktes wederom doorkruist. Ditmaal langs de zijkant van de berg door een ruime kloof met veel rotsen die goed te beklimmen waren, maakten we onze terugtocht naar de bus. Na een tocht van 7 uur en 15 minuten precies (we reden om 16:00u de hobbelige wegen over), zetten we onze laatste stappen richt de bus en de comfortabele stoelen. De terugweg bleef iedereen rustig, de bumpy roads maakten op dat moment niet meer uit en lieten wij ons al schuddend richting backpackers lodge vervoeren, waar het eten al bijna voor ons klaar stond. De avond werd afgesloten met een feestje, die mijn kamergenoten en ik (en een aantal met ons) om half11 verlieten. Om vervolgens om 01:00u bruut wakker gedreund te worden door de écht party gangers en hun muziek uit de jaren ’90. Na ruim een uur klaar wakker te hebben gelegen en flink geklaagd te hebben met de kamergenootjes, werd het Sanne-Marije te veel en is zij -al stampend- de trap afgegaan om de achterblijvers op hun gedrag te attenderen. Bij terugkomst, de muziek ging zachter, bleek dat de lawaaimakers slechts met zijn tweeën waren overgebleven en al die tijd geluid produceerden alsof het hele tentenkamp nog op was..

Baby Rain Spider

Zondag werd de wekker een kwartier voor aanvang van het ontbijt gezet, maar zoals iedere ochtend had ik voor het afgaan van de wekker mijn ogen al open. Na wederom een Engels ontbijt en alle spullen deze keer ingepakt en ingeladen, vertrok de bus naar Maalgat. Waar we zouden zwemmen bij hoge rotsen en mooie watervallen. Deze keer had ik een plaatsje weten te veroveren in de auto, die zeker 3x zo snel op plaats van bestemming was dan de bus. Met Sanne-Marije en Patricia de tijd verdreven (40minuten) met een potje honkbal tussen de bomen. Met een geïmproviseerde knuppel (dikke tak) en baseball (grote dennenappel), stond ik inmiddels op honk 3. Patricia maakte zich klaar om de dennenappel richting Sanne-Marije te werpen, terwijl Sanne-Marije haar hakken in de grond zette om de bal goed weg te slaan. Ook ik richtte mijn ogen op Sanne-Marije, om mij te concentreren op wegzoevende dennenappel. Nog voordat Patricia haar dennenappel een goede zwiep kon geven, zagen wij vanuit onze ooghoeken iets uit de boom naar beneden bungelen. Beiden keken we tegelijkertijd op. Nog voordat we goed en wel besefte dat het hier ging om een joekel van een spin, bleef deze eventjes aan zijn draadje bungelen, alvorens hij zich op de grond liet zakken. Pas bij het raken van de grond, drong het tot Patricia en mij door. Met een schel gegil en snel weggedoken, trokken wij de aandacht van de tourbus die net zijn aantocht maakte. Met Patricia vlak achter mij, viste ik nog snel mijn slippers uit het zand, en trokken we samen een sprintje richting groep. De reisleider wist ons kalm te vertellen, op zijn hurken en al spelende met de spin (zo groot als een hand), dat deze niet giftig zijn en alleen hard bijten. Bovendien, zo vertelde hij, is dit nog maar een kleintje, ‘a baby Rain spider’. Wat mij nog alerter maakte omdat ik mij realiseerde dat zich dan ook ergens een papa en een mama in de bomen moesten begeven.

Zwemmen bij Maalgat

Deze informatie stelde mij niet geruster op weg naar het water. De 30minuten durende tocht, bestaande uit wederom het beklimmen van rotsen, voerden ons ook een deel door een rimboe, waarbij de takken zich ver boven mij uitstaken en de grond soms moerassig was. De kriebelende takjes die langs schouders en benen gingen, zorgde voor een regelmatige gil uit de groep. Waardoor zowel de rij voor als achter kon oriënteren waar de rest van de groep zich bevond. Ons eenmaal door de bush-bush gewurmd te hebben, stonden we plots op een open vlakte van stenen, die steil afliep richting water. Via wat omwegen en geklauter over wat rotsen, kon men ook op een 7 meter óf 11 meter hoge rots komen om zichzelf in het water te storten. Ik heb gepast, en me onder de watervalletjes gewaagd. Een zeer mooie omgeving, heerlijk gerelaxt en bijgekomen van de dag ervoor.

In de middag dezelfde tocht terug gemaakt, door de rimboe en over rotsen. Nog een aantal bavianen aan de overkant gespot en rond half 3 met de tourbus richting Kaapstad gereden. Met de ondergaande zon reden we onze thuisstad binnen, vanaf de snelweg aankijkend tegen de vertrouwde silhouetten van Devilspeak, de Tafelberg en Lionshead; een gevoel van thuiskomen na een korte vakantie.

Resultaat van klimmen en klauteren

Dit weekend luidden we wederom in met een drankje bij Rafikis, ons buurtcafé wat we bijna kunnen omdopen tot stamkroeg. Bier, wijn en cocktails worden onafgebroken aangeleverd. Er is een gezellige sfeer, iedereen voelt zich fijn en is blij het weekend tegemoet te gaan. Ver in de nacht begeven we ons richting huis, aan niets is te merken dat de zon zijn best doet achter de Tafelberg omhoog te klimmen. Het straatbeeld doet als een zaterdagmiddag aan, mensen lopen nog over straat, in aantallen dat men er vanuit zou kunnen gaan dat de avond net is begonnen. Wij maken een korte klim richting Kloof Nek Road, waar mijn heerlijkje bedje staat te wachten en mijn wekkertje al ingesteld op mijn nachtkastje ligt.

Zaterdag was besteed aan een tripje naar Cape Point, het zuidelijkste puntje van de Western Cape. De plek waar men zegt dat de Atlantische en de Indische Oceaan zich samenvoegen (dit is geografisch gezien een aantal kilometer verder, maar uit toeristische oogpunt een leuk feit om bij Cape Point te vertellen). Cape Point, waar Kaap de Goede Hoop zich bevindt, heeft een prachtige natuur. De weg naar het puntje toe is onmogelijk te beschrijven en zo mooi, dat dit op foto’s nauwelijks de eigenlijke impressie laat zien. Na een mooie route te hebben afgelegd, en nog even te zijn gestopt voor afgronden, uitzichten en heuse struisvogels, reden we richting de vuurtoren op de berg. Een korte, steile klim bracht ons op het hoogste gedeelte van Cape Point. Het waaide hard, zo waar nog harder dan afgelopen weekend op Camps Bay, scheelde hier dat er zich geen zand zodanig in de buurt bevond dat de huid deze keer niet flink werd toegetakeld maar gespaard bleef. Wel maakte deze windstoten het lastig om rond te kijken door de wapperende haren die wild voor de ogen werden geblazen en nauwelijks in toom gehouden konden worden. De wind maakte de klim enerzijds heerlijk (de zon was beter te verdragen), anderzijds lastig omdat de voetjes goed in de gaten gehouden moesten worden, daar de wind het op deze lichaamsdelen had voorzien en graag zorgde voor keiharde windstoten wanneer een voetje nét werd opgetild en dus heel ergens anders neerkwam dan gepland. Wat zorgde voor flink wat lachbuien bij het bijna struikelen over de eigen benen. Of die van een ander. Een prachtig uitzicht bij de vuurtoren op Cape Point, waarbij je of ongelooflijk ver de zee op keek of tegen een prachtig stuk natuur met bergen en baaien.

Cape Point (links) en Kaap de Goede Hoop (rechts)

Baboon

Op de terugweg door het landschap nog even wat zijwegen genomen om wat zebra’s, struisvogels en baboons te spotten. Familie Struisvogel kwamen we al vrij snel tegen, de baboons werd even naar gezocht en de zebra’s waren helaas in geen velden of wegen te bekennen. Bij een paar keer links en rechts te zijn afgeslagen, kwamen wij plotsklaps tot stilstand bij een overweldigend stukje zee, een baai die echt bijzonder mooi tegen een aantal bergen lag. Al foto’s makende hoorde ik ineens een gil van Sanne-Marije. Verschrikt keek ik op van mijn camera. De trillende wijsvinger van Sanne-Marije volgend bracht mijn blik op een flink gezelschap van baboons, op een aantal meter afstand van de Chico. We waren al een aantal keer gewaarschuwd, zowel bij binnenkomst als door de borden langs de weg ‘Baboons are dangerous and attrackted by food.’ Snel legden wij onze broodjes weg en schoven we de laatste stukjes Mars nog naar binnen (die smaakte te lekker om afstand van te doen). De raampjes werden met een razend tempo dichtgedraaid en met bijna onze adem inhoudend tuurden we door de raampjes naar buiten. Aapjes kijken, maar dan omgekeerd, kwamen de baboons nu richting auto. Ramp scenario’s werden over en weer geschreeuwd en door de auto geroepen, de een nog erger dan de ander, tot het moment dat de baviaan zich verveeld omkeerde, op een afstand dat een ingezoomde camera nét een leuke foto zou kunnen maken. Dit was ook niet de bedoeling! Sanne-Marije zette Chico in z’n achteruit, scheurde richting Baboon en kwam op korte afstand met piepende banden tot stilstand. Wild de raampjes opendraaiende om tóch wat snapshots van de mannetjes baviaan te maken, met kleine baboon die zojuist richting papa (zo namen wij aan) kwam rennen. Ook nog even uit de ramen gehangen om wat foto’s van de rest van de groep te maken. Een kleine safari op Cape Point.

We bevinden ons in Club Zula, de club waaronder zich de tent met bouncend plafond bevindt. Het is zaterdagavond en de muziek dreunde luidt, de bass zorgde voor een trillend effect in de vloer, waardoor als vanzelf vloeiende bewegingen ontstonden in armen en benen. De houten planken vloer, de muren en alles wat zich daar op of aan bevond deinde mee op het ritme. Heel Zula trilde op zijn grondvesten van de oorverdovende bass-muziek. Iedereen danste, de deinende vloer vergetend. Mij in eerste instantie nog afvragend hoe de pas aangekomen toeristen in de club beneden ons naar het plafond met zijn bouncende schrootjes zouden kijken, vergat ook ik dit beeld al snel en nam de muziek mij en mijn mede dansers zich op in zijn ritme. De hele nacht heeft de muziek ons in zijn greep gehouden en liet de dreunende vloer onze voetjes niet stilstaan.

Afrika is niet het land om uit te slapen. Misschien te wijten aan het ritme wat ik opbouw door mijn doordeweekse wake-up tijden, maar het lijkt hier zo goed als onmogelijk om de ochtend voorbij te laten gaan, bij te komen van de beweeglijke avonden in Kaapstad en de dag pas tegen het middaguur te beginnen. Het is hier niet voor mij weggelegd. Iedere vrije ochtend steevast om 06:30 wakker. Weigerend om mij hier aan over te geven, knijp ik mijn ogen nog een aantal keer dicht om uiteindelijk, moe van het liggen blijven, om half 10 op te staan.

In de middag rijden we naar Kirstenbosch, waar iedere zondag in de zomermaanden een openlucht concert wordt gegeven. In Kaapstad lopen bij de stoplichten altijd verkopers; kranten, tijdschriften, fruit enz. Zo ook onderweg naar Kirstenbosch, waar ik stopte bij rood licht. De lieve man kwam met een brede glimlach aanlopen, maar nog voordat hij zijn druiven aan kon prijzen vertelde ik hem dat ik geen interesse had. Zijn glimlach bleef, en hij vertelde met een brede lach ‘that I looked shinier than his grapes!’, en nog voordat hij nogmaals zijn druifjes aanbood, vertrok hij naar een andere wachtende kandidaat. Een lief complimentje die mijn vermoeidheid wist weg te drukken. Aan de lange rij geparkeerde auto’s, die oneindig leek door te gaan, werd duidelijk dat we in de buurt van de ingang kwamen. Met een beetje mazzel reden we zo dicht mogelijk naar de entree en stuurde ik de Chico soepeltjes tussen twee andere auto’s, op een aantal meter van de hekken. Ideaal. Heel kort wat van de Botanische Tuinen gezien, die zich op dezelfde grond bevinden maar helaas voor publiek al gesloten was. Het concert was al een kwartiertje bezig toen wij het park betraden. Het hele grasveld vol mensen, die zichtbaar genoten van de muziek, de zon en het kriebelende gras aan de blote voetjes. Ook wij zochten een plekje in de massa van mensen, uitkijkend tegen de enorme berg die massief afstak tegen het opgebouwde podium. De avond heerlijk gezeten en genoten van de heerlijke muziek en de mooie mensen. De zondagavond hebben we thuis afgesloten met een filmpje, maar door het drukke weekend heb ik weinig van de film meegekregen en ben ik bijtijds mijn wachtende bedje ingedoken, waar wederom het wekkertje ingesteld op het nachtkastje lag.

Kirstenbosch

@ Assemblies

Vrijdagmiddag een borrel bij Rafikis, een gezellig eetcafé bij mij om de hoek (laten we zeggen op slechts 50 metertjes de helling af!). Daar waren nog meer stagiaires uit Nederland aanwezig en met z’n allen gezellig wat gedronken. De vrijdagavond hebben we uitgedanst in de Assemblies, waarnaar we op weg waren toen de helft van de groep een taxi indook en de rest zich erbij probeerde te voegen. Wat inhield dat een klein taxibusje afgeladen richting de Assemblies reed. Voorbijgangers bekeken het tafereel met een brede glimlach en probeerde te achterhalen hoe en wat er achter de ramen te zien was; waar ledematen elkaar over en weer kruiste, en men onmogelijk kon bepalen welk arm bij welk hoofd hoorde. Eenmaal bij de Assemblies aangekomen, heeft iedereen zich uit de knoop gehaald, elkaar geholpen en zijn we compleet de taxi uitgestapt. Waarbij we flink werden beetgenomen door de taxichauffeur en uiteindelijk te veel hebben betaald voor zo veel mensen en zo’n kort ritje. Natuurlijk mocht dit de pret niet drukken (omgerekend betaalden we €0,80 p.p …) en hebben we de zaterdagochtend reuze gezellig tegemoet gedanst.

Mr. Pinguin

Zaterdag was het tijd voor een meidendagje. Met Patricia, Shirley en Sanne-Marije richting Boulders Beach, nabij Simon’s Town, waar zich het enige echte pinguïnstrand bevindt. Oke, niet de enige maar wel een echte, want wát een pinguïns! Heel dichtbij en super veel, in een prachtige omgeving. Net een stel kleine dodo’s, onhandige beestjes die zichzelf pijnlijk van de rotsen lieten glijden en achter elkaar aan waggelden richting strand en zee. Tegen een kleine vergoeding is het mogelijk om op het strand te lopen en in de zee te zwemmen, om je daadwerkelijk tussen de pinguïns te begeven. Moet men zich alleen blijven realiseren dat deze knuffelig ogende beestjes, weliswaar niet zo snel zijn, maar zeer hard kunnen bijten. Dit in het achterhoofd gehouden hebben wij onszelf op de rotsen gewaagd en aardig wat foto’s en filmpjes gemaakt van de rondschuifelende obertjes.

Matt Damon?

De zondagochtend werd blij begonnen met een ontmoeting met Merijn, die sinds afgelopen november door Zuid-Afrika aan het reizen is. Veel verhalen, ervaringen en indrukken, met mooie anekdotes en foto’s, waar ik graag naar luisterde. Samen met hem en mijn huisgenootjes naar Camps Bay gereden, waar de fietsers van de Argus Cycle Tour  (supposedly the Event of the Year!) langs kwamen. Daar even gekeken, hopend om een glimp op te vangen van Matt Damon, die ook deelnam aan dit event. Onze ogen strak op alle langsschietende fietsers gehouden, juichend naar iedere jonge God waarvan wij ook maar twijfelden dat Matt zich onder deze helm bevond, en zijn stralende ogen achter de zonnebril naar ons zou richten.  Helaas mochten onze schietgebedjes niet baatten en zijn wij teleurgesteld richting strand afgedropen. (Achteraf bleek Dhr. Damon zich samen met zijn broer op een tandem te hebben vervoerd. En ons te hebben misleid met het feit dat wij ervan uitgingen dat hij man-genoeg zou zijn om zich eigenbenig de bergen op te wagen, en ons dus geconcentreerd te hebben op de single fietsers, en niet de dikkige duo-mannen op de tandems.)

Matt Damon en zijn broer

De teleurstelling verwerkend, zijn wij richting strand gesjokt. Door enorme windvlagen is het ons goed gelukt de tegenvaller van ons af laten waaien en door de wind mee te laten voeren. Met sterke windstoten bleef ik maar net op de rotsen staan, de sjaal die ik om had werd door de wind eigenhandig afgeblazen en de zandkorreltjes kwamen als kleine messteekjes tegen alles aan wat niet bedekt was met kleding. De stralende, bloedhete zon maakte veel goed, en de sterke wind maakte het een heerlijke dag om van alles te genieten. Een frisse inluiding voor de komende stageweek en een heerlijke afsluiting van het derde weekend in Kaapstad.

Stageplek

Iedere ochtend richting Lansdowne, een wijk in Kaapstad, liggende achter de Tafelberg. Daar bevindt zich het kantoor van onze stageplaats. Kantoor, ook wel bekend als verzamelplaats, daar alle collega’s om 08:00u de transportbusjes richting de scholen hebben. Bij aankomst om 7:30u zien wij met het dichtslaan van de Chico-deuren meestal een enorme chaos: de twintig collega’s, rond rennend met papieren, mappen en dozen waarin de spullen voor vandaag worden meegenomen, elkaar wegduwend en zich een weg naar buiten zoekend naar de busjes om op tijd te vertrekken.

Op ons gemakje, nog even wennend aan deze vroege uren, stappen ook wij het kantoor binnen. Richting ons bureau, waar wij iedere ochtend braaf onze laptopjes uit de tas halen en ons klaarmaken voor de dag. Beginnende met de mail te checken, kopje thee halen en een beetje kletsen. Zodra tussen 08:00u en 08:30u de rust is wedergekeerd, gaan ook wij aan de slag. De opdracht is ons afgelopen maandag helder geworden. Sanne-Marije en ik zullen een individueel coachingstraject ontwikkelen, waarin wij ieder apart zes leerlingen zullen coachen en begeleiden, in de leeftijd van 12 tot 18  jaar. Deze leerlingen ondervinden problemen op school (concentratie problemen, agressief gedrag, weinig vriendjes, etc.) en de schoolstaff relateert deze problemen terug aan de thuissituatie of in elk geval de uren buiten school. Sanne-Marije en ik krijgen vier scholen; waarvan wij ieder twee ‘eigen’ scholen bezoeken, waar we iedere week drie leerlingen -individueel- zullen begeleiden. Dus voortaan de dinsdag en woensdag met de Chico naar de scholen toe, waar we in de ochtend de gesprekken voeren en in de middag, op kantoor, de leerlingen samen zullen evalueren, de vervolg stappen zullen doornemen en de nieuwe sessies ontwikkelen.

Druiven stelen van Sanne-Marije

Om 10:30u is het tijd voor een tweede kopje thee en een plakje cake, die een van ons van thuis heeft meegebracht. We werken de rest van de middag nog even door, afwisselend met mail contact (onbeperkte toegang tot internet + de dag achter de laptop, verleidt al snel tot het checken van hyves en e-mail!) en eten wat van elkaars meegebrachte druifjes. Om 15:30u is het gedaan met de rust, de collega’s zijn klaar op de scholen en komen terug om onrust te stoken. Dat houdt in dat alle papieren, mappen en dozen weer netjes worden opgeborgen en iedereen met ons een praatje komt houden. Even de dag doornemen en al het andere wat ze kwijt willen. Om 16:30u klappen ook wij de laptopjes dicht en rijden we over de snelweg, met een super uitzicht over heel Kaapstad en de Tafelberg (die is tenslotte ook onmisbaar!), weer terug naar huis.