Vind ik leuk:

Dit weekend luidden we wederom in met een drankje bij Rafikis, ons buurtcafé wat we bijna kunnen omdopen tot stamkroeg. Bier, wijn en cocktails worden onafgebroken aangeleverd. Er is een gezellige sfeer, iedereen voelt zich fijn en is blij het weekend tegemoet te gaan. Ver in de nacht begeven we ons richting huis, aan niets is te merken dat de zon zijn best doet achter de Tafelberg omhoog te klimmen. Het straatbeeld doet als een zaterdagmiddag aan, mensen lopen nog over straat, in aantallen dat men er vanuit zou kunnen gaan dat de avond net is begonnen. Wij maken een korte klim richting Kloof Nek Road, waar mijn heerlijkje bedje staat te wachten en mijn wekkertje al ingesteld op mijn nachtkastje ligt.

Zaterdag was besteed aan een tripje naar Cape Point, het zuidelijkste puntje van de Western Cape. De plek waar men zegt dat de Atlantische en de Indische Oceaan zich samenvoegen (dit is geografisch gezien een aantal kilometer verder, maar uit toeristische oogpunt een leuk feit om bij Cape Point te vertellen). Cape Point, waar Kaap de Goede Hoop zich bevindt, heeft een prachtige natuur. De weg naar het puntje toe is onmogelijk te beschrijven en zo mooi, dat dit op foto’s nauwelijks de eigenlijke impressie laat zien. Na een mooie route te hebben afgelegd, en nog even te zijn gestopt voor afgronden, uitzichten en heuse struisvogels, reden we richting de vuurtoren op de berg. Een korte, steile klim bracht ons op het hoogste gedeelte van Cape Point. Het waaide hard, zo waar nog harder dan afgelopen weekend op Camps Bay, scheelde hier dat er zich geen zand zodanig in de buurt bevond dat de huid deze keer niet flink werd toegetakeld maar gespaard bleef. Wel maakte deze windstoten het lastig om rond te kijken door de wapperende haren die wild voor de ogen werden geblazen en nauwelijks in toom gehouden konden worden. De wind maakte de klim enerzijds heerlijk (de zon was beter te verdragen), anderzijds lastig omdat de voetjes goed in de gaten gehouden moesten worden, daar de wind het op deze lichaamsdelen had voorzien en graag zorgde voor keiharde windstoten wanneer een voetje nét werd opgetild en dus heel ergens anders neerkwam dan gepland. Wat zorgde voor flink wat lachbuien bij het bijna struikelen over de eigen benen. Of die van een ander. Een prachtig uitzicht bij de vuurtoren op Cape Point, waarbij je of ongelooflijk ver de zee op keek of tegen een prachtig stuk natuur met bergen en baaien.

Cape Point (links) en Kaap de Goede Hoop (rechts)

Baboon

Op de terugweg door het landschap nog even wat zijwegen genomen om wat zebra’s, struisvogels en baboons te spotten. Familie Struisvogel kwamen we al vrij snel tegen, de baboons werd even naar gezocht en de zebra’s waren helaas in geen velden of wegen te bekennen. Bij een paar keer links en rechts te zijn afgeslagen, kwamen wij plotsklaps tot stilstand bij een overweldigend stukje zee, een baai die echt bijzonder mooi tegen een aantal bergen lag. Al foto’s makende hoorde ik ineens een gil van Sanne-Marije. Verschrikt keek ik op van mijn camera. De trillende wijsvinger van Sanne-Marije volgend bracht mijn blik op een flink gezelschap van baboons, op een aantal meter afstand van de Chico. We waren al een aantal keer gewaarschuwd, zowel bij binnenkomst als door de borden langs de weg ‘Baboons are dangerous and attrackted by food.’ Snel legden wij onze broodjes weg en schoven we de laatste stukjes Mars nog naar binnen (die smaakte te lekker om afstand van te doen). De raampjes werden met een razend tempo dichtgedraaid en met bijna onze adem inhoudend tuurden we door de raampjes naar buiten. Aapjes kijken, maar dan omgekeerd, kwamen de baboons nu richting auto. Ramp scenario’s werden over en weer geschreeuwd en door de auto geroepen, de een nog erger dan de ander, tot het moment dat de baviaan zich verveeld omkeerde, op een afstand dat een ingezoomde camera nét een leuke foto zou kunnen maken. Dit was ook niet de bedoeling! Sanne-Marije zette Chico in z’n achteruit, scheurde richting Baboon en kwam op korte afstand met piepende banden tot stilstand. Wild de raampjes opendraaiende om tóch wat snapshots van de mannetjes baviaan te maken, met kleine baboon die zojuist richting papa (zo namen wij aan) kwam rennen. Ook nog even uit de ramen gehangen om wat foto’s van de rest van de groep te maken. Een kleine safari op Cape Point.

We bevinden ons in Club Zula, de club waaronder zich de tent met bouncend plafond bevindt. Het is zaterdagavond en de muziek dreunde luidt, de bass zorgde voor een trillend effect in de vloer, waardoor als vanzelf vloeiende bewegingen ontstonden in armen en benen. De houten planken vloer, de muren en alles wat zich daar op of aan bevond deinde mee op het ritme. Heel Zula trilde op zijn grondvesten van de oorverdovende bass-muziek. Iedereen danste, de deinende vloer vergetend. Mij in eerste instantie nog afvragend hoe de pas aangekomen toeristen in de club beneden ons naar het plafond met zijn bouncende schrootjes zouden kijken, vergat ook ik dit beeld al snel en nam de muziek mij en mijn mede dansers zich op in zijn ritme. De hele nacht heeft de muziek ons in zijn greep gehouden en liet de dreunende vloer onze voetjes niet stilstaan.

Afrika is niet het land om uit te slapen. Misschien te wijten aan het ritme wat ik opbouw door mijn doordeweekse wake-up tijden, maar het lijkt hier zo goed als onmogelijk om de ochtend voorbij te laten gaan, bij te komen van de beweeglijke avonden in Kaapstad en de dag pas tegen het middaguur te beginnen. Het is hier niet voor mij weggelegd. Iedere vrije ochtend steevast om 06:30 wakker. Weigerend om mij hier aan over te geven, knijp ik mijn ogen nog een aantal keer dicht om uiteindelijk, moe van het liggen blijven, om half 10 op te staan.

In de middag rijden we naar Kirstenbosch, waar iedere zondag in de zomermaanden een openlucht concert wordt gegeven. In Kaapstad lopen bij de stoplichten altijd verkopers; kranten, tijdschriften, fruit enz. Zo ook onderweg naar Kirstenbosch, waar ik stopte bij rood licht. De lieve man kwam met een brede glimlach aanlopen, maar nog voordat hij zijn druiven aan kon prijzen vertelde ik hem dat ik geen interesse had. Zijn glimlach bleef, en hij vertelde met een brede lach ‘that I looked shinier than his grapes!’, en nog voordat hij nogmaals zijn druifjes aanbood, vertrok hij naar een andere wachtende kandidaat. Een lief complimentje die mijn vermoeidheid wist weg te drukken. Aan de lange rij geparkeerde auto’s, die oneindig leek door te gaan, werd duidelijk dat we in de buurt van de ingang kwamen. Met een beetje mazzel reden we zo dicht mogelijk naar de entree en stuurde ik de Chico soepeltjes tussen twee andere auto’s, op een aantal meter van de hekken. Ideaal. Heel kort wat van de Botanische Tuinen gezien, die zich op dezelfde grond bevinden maar helaas voor publiek al gesloten was. Het concert was al een kwartiertje bezig toen wij het park betraden. Het hele grasveld vol mensen, die zichtbaar genoten van de muziek, de zon en het kriebelende gras aan de blote voetjes. Ook wij zochten een plekje in de massa van mensen, uitkijkend tegen de enorme berg die massief afstak tegen het opgebouwde podium. De avond heerlijk gezeten en genoten van de heerlijke muziek en de mooie mensen. De zondagavond hebben we thuis afgesloten met een filmpje, maar door het drukke weekend heb ik weinig van de film meegekregen en ben ik bijtijds mijn wachtende bedje ingedoken, waar wederom het wekkertje ingesteld op het nachtkastje lag.

Kirstenbosch