Vind ik leuk:

Tourbussen

Vrijdag vertrokken we met een tourbus volgeladen (23 inzittenden) en een extra auto naar Cederberg, een gemeente in de Western-Cape op ongeveer 300 kilometer land inwaarts. Het hele weekend zouden we met de groep spenderen in Cederberg, waar we een wandel- c.q. klimtocht van 8uur zouden afleggen, bijkomen bij het zwembad en zwemmen bij watervallen en rotsen van zeven of elf meter, waar men -indien gewenst- vanaf kon springen. Na een hobbelige tocht van ongeveer 3,5 uur reden we het terrein van de backpackers lodge op, waar voor mij en een groot deel van de groep al heerlijke bedden klaarstonden en een klein deel van de groep het tentenkamp nog moest opzetten. Uitgaande van de zware tocht die ons te wachten stond, kozen mijn huisgenoten en ik bij de reservering al voor het comfortabele bed. Zodat onze welgetrainde spieren de rust krijgen die ze verdienen. Dus zo gezegd, zo gedaan, en stond vrijdagavond, na heerlijk te hebben gegeten, het opgemaakte bed voor ons klaar.

Daar Sanne-Marije en ik iedere ochtend steevast om 06:00u het wekkertje hebben staan (soms iets vroeger, soms blijft de wekker nog even snoozen), gingen wij er vanuit de zaterdagochtend om 05:00u te beginnen ons relatief goed af zou gaan. Niets is minder waar. Met mijn ogenleden op half zeven en mijn vingers in de ogen wrijvende om mezelf enigszins wakker te krijgen, zette ik mijn linkervoet uit bed. Na ongeveer vijf minuten duf op de rand van mijn bed te hebben gezeten, concludeerde ik dat mijn vijf kamergenoten nog opgerold onder de dekens lagen. De wekker was inmiddels al afgezet en iemand bromde onder de dekens dat de wekker op snoozen stond. Het klonk mij als muziek in de oren, op dit vroege uur, en ook ik draaide mijn buik weer richting matras om mezelf nog eventjes in te nestelen onder de warme deken. Na 20minuten was het echt gedaan, de rust in mijn lijf was ver te zoeken en ik was het liggen blijven zat. Als een echte Van der Veldt sprong ik het bed uit om me in rap tempo klaar te maken, rugzak in te pakken en mij binnen 20minuten richting ontbijt te begeven. Mijn kamergenoten volgden mijn voorbeeld in een minder haastig tempo en verschenen niet veel later ook bij het Engelse ontbijt.

Overwonnen kloof

Na een goede bodem te hebben gelegd, vertrokken we om 06:30u richting wandeltocht. Een kleine drie kwartier rijden (wat met de auto in 20minuten werd afgelegd) stonden we met de bus aan de voet van de berg. De ochtend was nog vroeg en de zon scheen nog zwakjes aan de andere kant van de berg. De 1,5u durende steile klim omhoog legden we af in de schaduw. Eenmaal boven aan de berg (de eerste schrammen al aanwezig, en mezelf als een walrus een stuk berg op geschoven) vonden we een weg dóór de berg heen; een kloof die ons bovenop de berg zou brengen. Eenmaal in de berg kwam ik er achter dat het een stuk minder breed en licht was dan ik in eerste instantie had ingeschat. Even uitleggen: ik moest mezelf zijwaarts door een pikzwarte, schuine spleet begeven en mijn rugzak aan de andere kant doorgeven, omdat men anders niet zou passen (zo smal dus). Ik voelde mijn hartslag al sneller kloppen, mijn handpalmen al klam worden en mijn ademhaling versnellen. Dit ging niet goed. Gelukkig was ik vrij snel aan de beurt, en stond ik met een paar traantjes over de wang en trillende handen aan de andere kant van het aarde donkere gat. Geen tijd om bij te komen, de rugzak weer ombinden en met trillende handen en knikkende knietjes mijn voorgangers achterna geklommen. Totdat het volgende obstakel zich voordeed, waarbij men zich op de rug over de grond moest slepen om onder een steen door de schuiven. Na een kleine 2.5 meter (met mijn lengte -gelukkig- al snel bereikt) verschijnt er pal boven je een kleine doorgang tussen twee rotsblokken, waar men alleen door kon komen om een zithouding aan te nemen, je armen langs je hoofd te strekken en je eigenhandig omhoog te duwen/trekken, de voeten afzettende en uitkijken voor de knieën die nog onder het rotsblok liggen -waar je jezelf net hebt onder doorgeschoven. Met andere woorden: onmogelijk, piepklein en doodeng. Met aanmoedigende teksten van de begeleiding en de groep wist ik mijn tranen te bedwingen. De supportende woorden van Sanne-Marije en Patricia, die zich al aan de andere kant bevonden, heb ik mijzelf een weg gebaand onder de rotsen en bevond ik mij na luttele seconden aan de bovenkant van de rots, waar ik zojuist nog onder lag.

Daar gaan we naartoe..

Al met al was deze tocht bedoeld om the Arch te bereiken, een boog van stenen en het doel van de tocht. Rond het middaguur kwam de Arch steeds groter in beeld en na een tocht van twee uur over de lege vlakte, omringd door rotsen en bergen en in de brandende zon, hebben we geluncht onder de boog. Met een prachtige uitzicht over de hele omgeving zijn we bijgekomen van de helft van de tocht. Na ongeveer een uurtje werden de spulletjes weer ingepakt en zijn we de vlaktes wederom doorkruist. Ditmaal langs de zijkant van de berg door een ruime kloof met veel rotsen die goed te beklimmen waren, maakten we onze terugtocht naar de bus. Na een tocht van 7 uur en 15 minuten precies (we reden om 16:00u de hobbelige wegen over), zetten we onze laatste stappen richt de bus en de comfortabele stoelen. De terugweg bleef iedereen rustig, de bumpy roads maakten op dat moment niet meer uit en lieten wij ons al schuddend richting backpackers lodge vervoeren, waar het eten al bijna voor ons klaar stond. De avond werd afgesloten met een feestje, die mijn kamergenoten en ik (en een aantal met ons) om half11 verlieten. Om vervolgens om 01:00u bruut wakker gedreund te worden door de écht party gangers en hun muziek uit de jaren ’90. Na ruim een uur klaar wakker te hebben gelegen en flink geklaagd te hebben met de kamergenootjes, werd het Sanne-Marije te veel en is zij -al stampend- de trap afgegaan om de achterblijvers op hun gedrag te attenderen. Bij terugkomst, de muziek ging zachter, bleek dat de lawaaimakers slechts met zijn tweeën waren overgebleven en al die tijd geluid produceerden alsof het hele tentenkamp nog op was..

Baby Rain Spider

Zondag werd de wekker een kwartier voor aanvang van het ontbijt gezet, maar zoals iedere ochtend had ik voor het afgaan van de wekker mijn ogen al open. Na wederom een Engels ontbijt en alle spullen deze keer ingepakt en ingeladen, vertrok de bus naar Maalgat. Waar we zouden zwemmen bij hoge rotsen en mooie watervallen. Deze keer had ik een plaatsje weten te veroveren in de auto, die zeker 3x zo snel op plaats van bestemming was dan de bus. Met Sanne-Marije en Patricia de tijd verdreven (40minuten) met een potje honkbal tussen de bomen. Met een geïmproviseerde knuppel (dikke tak) en baseball (grote dennenappel), stond ik inmiddels op honk 3. Patricia maakte zich klaar om de dennenappel richting Sanne-Marije te werpen, terwijl Sanne-Marije haar hakken in de grond zette om de bal goed weg te slaan. Ook ik richtte mijn ogen op Sanne-Marije, om mij te concentreren op wegzoevende dennenappel. Nog voordat Patricia haar dennenappel een goede zwiep kon geven, zagen wij vanuit onze ooghoeken iets uit de boom naar beneden bungelen. Beiden keken we tegelijkertijd op. Nog voordat we goed en wel besefte dat het hier ging om een joekel van een spin, bleef deze eventjes aan zijn draadje bungelen, alvorens hij zich op de grond liet zakken. Pas bij het raken van de grond, drong het tot Patricia en mij door. Met een schel gegil en snel weggedoken, trokken wij de aandacht van de tourbus die net zijn aantocht maakte. Met Patricia vlak achter mij, viste ik nog snel mijn slippers uit het zand, en trokken we samen een sprintje richting groep. De reisleider wist ons kalm te vertellen, op zijn hurken en al spelende met de spin (zo groot als een hand), dat deze niet giftig zijn en alleen hard bijten. Bovendien, zo vertelde hij, is dit nog maar een kleintje, ‘a baby Rain spider’. Wat mij nog alerter maakte omdat ik mij realiseerde dat zich dan ook ergens een papa en een mama in de bomen moesten begeven.

Zwemmen bij Maalgat

Deze informatie stelde mij niet geruster op weg naar het water. De 30minuten durende tocht, bestaande uit wederom het beklimmen van rotsen, voerden ons ook een deel door een rimboe, waarbij de takken zich ver boven mij uitstaken en de grond soms moerassig was. De kriebelende takjes die langs schouders en benen gingen, zorgde voor een regelmatige gil uit de groep. Waardoor zowel de rij voor als achter kon oriënteren waar de rest van de groep zich bevond. Ons eenmaal door de bush-bush gewurmd te hebben, stonden we plots op een open vlakte van stenen, die steil afliep richting water. Via wat omwegen en geklauter over wat rotsen, kon men ook op een 7 meter óf 11 meter hoge rots komen om zichzelf in het water te storten. Ik heb gepast, en me onder de watervalletjes gewaagd. Een zeer mooie omgeving, heerlijk gerelaxt en bijgekomen van de dag ervoor.

In de middag dezelfde tocht terug gemaakt, door de rimboe en over rotsen. Nog een aantal bavianen aan de overkant gespot en rond half 3 met de tourbus richting Kaapstad gereden. Met de ondergaande zon reden we onze thuisstad binnen, vanaf de snelweg aankijkend tegen de vertrouwde silhouetten van Devilspeak, de Tafelberg en Lionshead; een gevoel van thuiskomen na een korte vakantie.

Resultaat van klimmen en klauteren