Vind ik leuk:

Devil's Peak en Tafelberg vanuit de woonkamer

Afrika. Een van de mooiste landen die ik tot nu toe heb gezien. Zoals verteld kijkt onze woonkamer uit op de Tafelberg en Devil’s Peak, waar ik iedere ochtend met mijn kommetje muesli de zon achter vandaan zie schijnen. De beide bergen nog half in de schaduw, met hier en daar een zonverlichte plek. Een bijna perfect beeld om bij wakker te worden. Met de tv aan luister ik naar het nieuws en de weerberichten, probeer ik mezelf up-to-date in de wereld te houden en geniet ik van de opkomende zon achter het grote glazen raam of buiten in het portaal. ‘s Ochtends vrijwel altijd windstil, terwijl de avonden onrustig en guur kunnen zijn. De houten luiken klapperen dan flink, het enkele glas piept in de houten vensters en de schaduwen door het raam maken een spookachtige indruk. Tegen de ochtend gaat de wind liggen en wordt Kaapstad weer rustig. We gaan naar de winter maanden toe, alhoewel daar de afgelopen weken weinig van te merken is (30graden), zijn er dagen tussendoor dat het fris is en hard waait (20graden). Mij hoor je niet klagen, de omgeving maakt alles goed en nog voelt het buiten warm aan en is een lange broek met t-shirt meer dan voldoende om jezelf warm te houden.

Ons huis en Kloof Nek Road (+ Rafikis in blauw)

 
Kloof Nek Road is een lange straat door Kaapstad heen, die je vanaf Camps Bay (achter de Tafelberg), langs Lions Head en de Tafelberg, ons huis en Rafikis, naar de snelweg brengt (of andersom natuurlijk). Parallel ligt Kloof Street, het verlengde van Long Street (centrum), waar ik mijn boodschapjes doe en waar leuke winkeltjes en eettentjes te vinden zijn. Tamboerskloof, de wijk waarin ik woon, is een goede wijk, centraal gelegen en veilig en verzorgd met mooie huizen en fijne mensen. Aansluitend ligt Gardens, een -naar mijn mening- nog mooiere wijk en doet zijn naam eer aan, daar er prachtige parken en bomen te vinden zijn en deze wijk ook echt groen is. Het huis aan de Kloof Nek is sfeervol, een tuin die wekelijks wordt onderhouden brengt ons bij de ingang, waar eerst een metalen hek moet worden geopend alvorens de deur van het slot kan worden gehaald (ideaal om de deur open te laten, het sierhek dicht te doen en een frisse wind de gang door te laten gaan en het huis af te koelen). Een mooie, oude gang met planken vloeren heeft vijf kamers, waar ook mijn kamer zich bevindt. Aan het eind van deze gang vindt men de woonkamer en de keuken, heeft men een trap naar buiten naar de beneden slaapkamers en de tuin, waar heerlijke gebraait kan worden en een kurkenboom bezit (word mij zojuist verteld). De Kloof Nek afrijdend loopt deze door in de Buitengracht, de straat die je naar de snelweg brengt en die ik richting Sanne-Marije rijd om haar op te halen voor stage of andere bezigheden. De straat uitrijdend geniet ik van de vroege ochtend en luister ik naar het gebrabbel op de radio, afwisselend Engels en Afrikaans. Op de snelweg rijd ik langs het centrum van Kaapstad, wat zich goed aftekent door een aantal wolkenkrabbers in een groepje bij elkaar, rechts van mij zie ik Devil’s Peak en de Tafelberg, links van mij de zee (Table Bay) en achter mij worden Lions Head en Signall Hill steeds kleiner wanneer ik mijn weg vervolg.

Helikopter

Op woensdag 18 maart maak ik mij klaar om naar stage te gaan. Als dagelijks ritueel neem ik plaats op de stoel in de woonkamer en kijk ik naar de bergen. Ik zie kleine vuurvlammetjes en grijze aswolken op Devil’s Peak en vrijwel tegelijkertijd twee helikopters met grote waterzakken hun weg richting berg maken. Niet veel later verschijnen er nog drie helikopters vanachter de berg en wisselt het vijftal elkaar af op weg naar het waterbassin op enkele meters afstand van onze achtertuin. Met een denderend geluid maken zij hun overtocht en laten het huis op haar grondvesten schudden. Het is een mooi gezicht, de helikopters zo dichtbij en zich tussen wat bomen en huizen naar beneden laten zakken om water bij te vullen. Op dat moment realiseer ik mij nog niet wat er zich werkelijk afspeelt. Als ik het nieuws van 06:30uur aanzet, krijg ik de beelden van vannacht binnen en verbaas ik mij over het feit dat ik niets van dit alles heb meegekregen. Heel Devil’s Peak is afgebrand en de hele nacht zijn er helikopters in de weer geweest om de vlammenzee onder controle te krijgen. Vol afgrijzen kijk ik naar de beelden, en nog geen half uurtje later rijd ik langs de plek des onheils en zie ik wat zich deze nacht heeft afgespeeld. Nu, twee weken later, zien we de gevolgen. Grote zwarte plekken laten zich zien op de berg, alsof deze altijd in de schaduw ligt. Geen boom, bosje of ander groen meer over en waren de wandelpaden tijdelijk onbegaanbaar. Drie gewonden waarvan eentje in het ziekenhuis een aantal dagen later is overleden. Een prachtig stukje Afrika verloren, en wat tijd zal kosten om zich te herstellen.

Devil's Peak

De week daarop is het tijd om ons visum te verlengen. Bij binnenkomst in Johannesburg is er netjes een sticker met stempel in mijn paspoort gezet, waarin ik tot 17 mei van dit jaar legaal in Zuid-Afrika mag verblijven. Binnen 60dagen dient deze datum te worden verlengd met 90dagen zodat ik in totaal zes maanden kan genieten van mijn verblijf in Kaapstad en omgeving. En omdat wij Nederlanders leren ons keurig aan deze voorschriften te houden, verschenen Sanne-Marije en ik met mijn huisgenootjes netjes op dag 32 bij de Home Affairs om ons visum aan te vragen, of te verlengen eigenlijk. Om 07:30u stapten wij naar binnen, rekening houdend met de lange wachtrijen en het trage werktempo in Zuid-Afrika. Verbazingwekkend genoeg stonden Sanne-Marije en ik binnen 1,5u alweer buiten; de aanvraagformulieren netjes ingevuld en ingeleverd en het visum aanbetaald. Totdat wij te horen kregen dat mijn huisgenootje Patricia wat problemen had met haar papieren en daardoor ietsjes langer moest wachten om haar visum meteen mee te nemen. Zoals wij Nederlanders gewend zijn, zouden mensen met alles netjes op orde voorrang krijgen. Maar aan de andere kant van de evenaar kiest men voor het omgekeerde en krijgen de ‘lastige gevallen’ voorrang. Dus wij terug, want ook wij wilden nu ons visum mee en niet pas over twee weken. Na een beetje aandringen konden wij hem de volgende ochtend ophalen (let wel: het gaat hier om een simpele sticker met stempel en is in Nederlandse begrippen met 10minuten gezet). En alhoewel Sanne-Marije en ik ons met het tweede bezoek aan Home Affairs ietsjes later (08:30u) in het pand bevonden, kon ik mijn paspoort al een uur later inleveren, wat betekent dat ik mijn paspoort met drie kwartier kon terug verwachten. De minuten tikten langzaam voorbij en Sanne-Marije zat nog steeds met haar identiteitsbewijs in haar handen. Met een klein uur, Sanne-Marije nog steeds met het rode boekje op schoot, krijg ik mijn paspoort + visum al terug. Zielsgelukkig wapperde ik mijn paspoort in het rond en bekeek ik mijn verblijfsvergunning met trots. Verwonderd bekeek ik de ingeschreven datum: 16 mei 2009. Dat was nog een dag eerder vertrekken dan bij mijn aankomst? Dit klopte niet. Dus ik met een vriendelijke lach richting balie en mijn verhaal doen. Tot twee keer toe kreeg ik het schokkende verhaal te horen dat ik de verkeerde formulieren had ingevuld en daarmee een verkeerde aanvraag, er nu al een sticker + stempel in het paspoort zat en dat er niets meer aan te doen was. Met andere woorden, ik moest op 16 mei het land verlaten. Verbijsterd liep ik terug naar Sanne-Marije (nog steeds met paspoort in haar handen) om mijn verhaal te doen. Na wat overleg werd er besloten om de supervisor erbij te halen en mijn verhaal voor te leggen, ik had toch echt dezelfde formulieren als Sanne-Marije ingevuld. Dus, wederom richting balie. Ik had het woord supervisor nog niet uitgesproken of mijn paspoort werd al uit mijn handen getrokken en bekeken (want ja, 17 mei in eerste instantie en 16 mei bij een tweede aanvraag; dat kán niet). Bleek dat mijn dossier was verward met iemand anders die een aanvraag voor 90 dagen deed en heb ik nu flink wat strepen en gerommel in mijn paspoort, twee verpeste blaadjes maar wél een nieuwe sticker met goede datum. En gelukkig, want ik ben nog lang niet klaar om te vertrekken. Ondertussen zat Sanne-Marije nog steeds met haar ongerepte paspoort te wapperen. De rij achter ons kwam nog niet in beweging en iedereen scheen al ruim 2,5 uur stil te zitten, wachtend op de terugkeer van de paspoorten of om deze nog in te leveren. Achter de balie verdwenen soms medewerkers voor een uurtje of 1,5 of verplaatsten zich plotseling naar een nieuw loket, waardoor het andere loket verlaten achterbleef. Gelukkig ontdekte de man, die bij mijn paspoort een fout had gemaakt, ons onderuitgezakt op de stoelen. Hij gebaarde dat we naar voren moesten komen en nam Sanne-Marije haar paspoort mee, ‘it should take 20minutes from now’, informeerde hij ons. Na ruim 1u en 15minuten was Sanne-Marije haar paspoort nog steeds niet terug. De logische werkwijze in Zuid-Afrika is ver te zoeken, het maakt niet uit wie er als eerste binnenkomt, voor hen telt het bovenste paspoort: dus ook degene die nieuw worden binnen gebracht en boven op de stapel worden gelegd. Weer zag de man onze hopeloze blikken, inmiddels wezen de wijzers op mijn horloge al ver na het middaguur, en is deze lieve man heel hard gaan rennen om het paspoort te halen. Jaloerse blikken werden ons toegeworpen wanneer wij onze weg richting uitgang baande, tussen de wachtende, verveelde mensen.

En toch, ondanks alles, brullen Sanne-Marije en ik minimaal drie keer op een dag “Afrika, wat maak je ons gelukkig.” En zo is het ook. Nog steeds!

Schatje