Vind ik leuk:

Cultuurverschillen. Door de vele bevolkingsgroepen zijn er meer dan genoeg in het Afrikaanse land zelf. Maar er zijn er ook genoeg tussen de Nederlandse en de Zuid-Afrikaanse cultuur. Merkbaar, voor zowel ons als voor de Afrikanen. De verschillen zijn merkbaar op kantoor, waar wij regelmatig worden uitgelachen om onze gewoontes, normen en waarden, die wij zeer vriendelijk uitleggen aan de belangstellenden die de vraag zelf gesteld hebben. Het gelach nemen wij voor lief, soms met een ietwat kleine irritatie daar de nieuwe feiten soms weken later nogmaals worden herhaald, gevolgd door wederom een hard gelach en wij ons bijna belachelijk voelen. Het verschil is merkbaar in de instructies, verduidelijking en vrijheid die wij krijgen op kantoor. Zo blijkt iedereen weet te hebben van ‘een plan’, maar is deze voor Sanne-Marije en mij nog meer dan onduidelijk. Iedereen schijnt ons een stapje voor te zijn met informatie, die men ons op de een of andere manier ‘vergeet’ mede te delen en waar wij pas kort van te voren (het moment zelf) van op de hoogte worden gebracht. De verschillen worden ons duidelijk wanneer wij een hele dag hard aan het werk zijn geweest, de collega’s om ons heen rennend om zich klaar te maken voor vertrek naar het kamp van twee volle dagen, wij om 16:32u de Chico-deuren dichtslaan en onze stagebegeleidster naast deze blauwe deur met open raampje komt staan om ons mede te delen ‘that it would be useful for us to attend the camp, it is important to participate the teambuilding’. etc. En wij terplekke moeten concluderen en mede delen dat wij onze spullen niet mee hebben voor twee dagen, ons werk daar ook nog niet voor hebben afgerond en onze tijd nodig hebben om dit af te ronden. En het plotseling oke is als we toch niet mee gaan. De verschillen worden duidelijk wanneer de collega’s ‘s ochtends om 07:30u in alle haast rond rennen op kantoor met alle mappen en papieren en in een simpele oogwenk plots in de transportbusjes zitten en ons in alle chaos vergeten, waardoor wij met de zwarte Opel achter de bus aan worden gereden richting eindbestemming High School. Wij na de gesprekken naar kantoor bellen om te laten weten dat we opgehaald kunnen worden, en men nog steeds tot drie keer toe vraag ‘Whó is this?’ en ons met een vage afspraak wordt toegezegd dat chauffeur Tata ons komt halen (die overigens altijd opduikt).

De verschillen zijn nog meer merkbaar op de scholen, waar wij wekelijks de leerlingen spreken en wij ons onder de Afrikaanse bevolking begeven. Zo kwamen Sanne-Marije en ik er op het moment dat wij onze scholen binnenstapten achter dat de leerlingen niet in school waren, de examenweek was een week daarvoor geweest maar niemand heeft ons ingelicht in het feit dat de leerlingen daarna vrij zijn, of in elk geval vrijwel nooit de week daarna komen opdagen. Dus, anders gezegd, Sanne-Marije en ik stonden voor niets en niemand klaar en paraat bij de scholen. Geen gesprekken deze week, werd ons diezelfde dag duidelijk gemaakt. Wat tevens inhield dat de sessie moest worden aangepast, maar dit terzijde. Kortom, hoe we dit ook kunnen verwoorden, Afrikanen zeggen ‘ja’ maar luisteren over het algemeen bar slecht, of onthouden bar weinig. Alhoewel, nu moet ik toch even opkomen voor degenen die altijd voor mij, en Sanne-Marije, klaar staan en ons helpen en regelen met het vinden van de leerlingen voor de gesprekken.

Bij de gesprekken worden de verschillen duidelijk, wanneer de gemiddelde leerling vrijwel altijd de spullen voor de sessie vergeet mee te brengen en negen van de tien keer ons naar de hand praat; er wordt vrijwel altijd positief geantwoord op de vragen die worden gesteld, opdrachten zijn altijd gemaakt (tot er naar de uitwerkingen wordt gevraagd). Met andere woorden, als dit waar zou zijn zouden deze Afrikaanse lievelingetjes de perfecte leerlingen zijn en niet deelnemen aan onze stageopdracht. Het is iets waar je doorheen leert prikken en uiteindelijk komt de gemiddelde leerling vast in twee verhalen waardoor het daadwerkelijke verhaal of situatie naar voren komt. De grootste uitdaging die Sanne-Marije en ik tot dusver hebben is het gemotiveerd houden van deze leerlingen, we moet door de ‘praatjes’ heen kijken, zorgen dat de leerlingen de opdrachten maken en aan zichzelf werken. Wij, als Nederlanders, zorgen voor de perfectionering, het sturen van de ontwikkeling die de leerlingen doormaken, we zorgen dat deze leerlingen zichzelf ontwikkelen en de (gedrags)veranderingen bij zichzelf zien, maar ook door de omgeving zal worden opgemerkt.

De persoonlijke verhalen van deze leerlingen zijn indrukwekkend en soms onvoorstelbaar voor de gemiddelde Europeaan, schokkend en ondenkbaar. Ik krijg ook vragen over Nederland en Europa en probeer ik hen uit te leggen hoe situaties ontstaan (actie-reactie). Het is voor hen moeilijk om uit de cirkel te stappen waarin ze zitten en het vergt wat energie en tijd, veel tijd, maar het is de moeite waard. Bij de meeste van mijn leerlingen zie ik al vooruitgang, ik krijg goede reacties van leraren en de meeste leerlingen zijn serieus in het maken van de opdrachten. Een enkele zit er bij die soms frustraties oplevert; het regelmatig vergeten van spullen, niet maken van opdrachten en het -daardoor- verzinnen van antwoorden. Maar ook deze leerlingen zijn interessant om mee te werken en een des te grotere uitdaging.