Vind ik leuk:

Na ruim twee maanden kunnen wij beide concluderen dat we aardig wat overeenkomsten hebben. Om deze graag met jullie te delen, schrijven wij deze keer samen een blogje over onszelf en de gelijkenissen die wij in onze korte periode van samenzijn hebben geconstateerd.

Te beginnen met onze ouders, die ons Sanne Margaretha en Sanne-Marije hebben genoemd. En Sanne-Marije, die op 04 oktober 1987 is geboren en Sanne M. tien dagen later in datzelfde jaar, 14 oktober 1987. Wij dus beide hetzelfde sterrenbeeld delen, de Weegschaal.

Onze voorliefde voor paardrijden en motorrijden. Daarnaast rijden wij beide -zo vinden wij zelf- erg goed in de auto, hebben wij de Chico met gebruiksaanwijzing meer dan onder controle, most of the time, zijn we een van de betere hellingproefrijders en hebben we dezelfde rijstijl. Inparkeren is geen probleem in Kaapstad en zijn bergen, hellingen en heuvels. Wij deinzen nergens voor terug. Het chaotische rijden in Cape Town en omgeving gaat ons goed af en weten wij ieder wit minibusje perfect te ontwijken (deze geven geen aandacht aan passerende auto’s), weten wij ons aan te passen aan de Kaapstadse snelheden (gas!) en gaat het heen-en-weer slingeren om sneller voortgang te boeken richting eindbestemming, uiteraard met herhaaldelijk gebruik van claxon, ons als semicoureurs af.

Met het samenstellen van de muziek cd voor de Chico werd duidelijk dat onze muzieklijst op de laptops aardig overeenkomt, en wij een steengoede cd hebben gefabriceerd. Draaien wij deze cd heel hard in de Chico speler en zingen wij zo hard als we kunnen mee met de ramen open en de wind door onze haren, totdat de stembanden zeer doen. Of wij thuis zijn aangekomen. Switchen wij van radiozender om de goede nummers nergens te missen. En het overweldigende gevoel wat wij delen wanneer wij Simon horen zingen (van Nick&Simon), met name het nummer ‘Rosanne’ en zijn articulatie in het algemeen. Ai..

Onze prachtige witte laptops.
En krullen.

Delen wij dezelfde humor. Dagelijks flink lachen, gebeurtenissen een leuke draai geven en elkaar opvangen met de heftige verhalen van de leerlingen. High fiven om een goede grap of een perfecte zet. Het rijden met puntentelling, voor het bosje overstekende voetgangers. Deze gaan in Kaapstad altijd door rood, kijken niet op of om en werpen zichzelf voor de passerende auto’s, in een poging veilig de overkant te behalen. 60 punten voor de hele groep, 50 voor de mannen (die rennen hard), vrouwen 15 punten en kinderen een punt aftrek. Dieren doen we niet, deze zijn vaak al plat als we aankomen. Klieren op hyves en blogs van huisgenoten; onze favoriete bezigheid op een rustige stagedag. Het maken van placemats, oftewel het plastificeren van uitgeprinte foto’s.

Het voltooien van systematische taken, en dan doelen wij hier letterlijk op het sorteren, stapelen en aan elkaar nieten van papieren. Wordt hoog gewaardeerd en maakt ons zielsgelukkig. Het schrijven to-do-lists voor de dag en het bijhouden van alle binnenkomende smsjes in een schriftje. Het ordenen (en herordenen) van alle documenten die we hier maken.

Delen we de grote voorkeur voor paprika chips. Lays, wel te verstaan. Wat hier enorm wordt gemist omdat Lays Paprika hier niet te verkrijgen is. Hebben wij hiervoor -gelukkig- de paprika tucjes ter vervanging gevonden. Maar momenteel niet meer, want we zijn op dieet. Oja, Venz Melkhagelslag valt ook bij beide zeer in de smaak, bij voorkeur op een wit bolletje. Rolo’s, in chocolade- of ijsvorm, hebben wij hier herontdekt. En donuts. Een lekker kopje thee doet wonderen, ‘s ochtends met het wakker worden, gedurende de hele werkdag en ‘s avonds voor de gezelligheid. De voorkeur voor witte, pitloze (!) druiven. En Italiaanse salami.

De VW Chico’s, populair onder de Capetonians. Door ons liefst gezien in blauw, maar tegenwoordig keuren wij goudkleurige en paarse Chico’s ook goed. Kaapstadse auto’s met Cape Town nummerplaten laten onze hartjes sneller kloppen. De voorliefde voor oldtimers, en dan de roze/lavendel kleurige Kever met wit, leren bekleding rondcruisend door Kaapstad in het bijzonder (maar de overige oldtimers bevallen ook prima). Het nakijken van bijzonder mooie, nieuwe wagens. Onbetaalbaar, maar klaarblijkelijk in Kaapstad een koopje omdat er bijna belachelijk veel dure, nieuwe wagens de bergen op en af scheuren en Kaapstad onveilig maken (denk hierbij aan Ferrari’s, Porsches, Mercedeses, BMW’s en de nieuwste Audi’s).

De keuze voor een stage in het buitenland, het reizen en de voorliefde voor het Zuid-Afrikaanse land. Het onbeschrijfelijke Kaapstad en zijn omliggende steden, dorpen en gebieden. De ervaringen, avonturen, uitstapjes en gebeurtenissen die we delen.

En dan nog het feit dat Sanne M. in Haarlem is geboren, een echte Mug is, en Sanne-Marije een aantal jaren van haar jeugd in het prachtige Haarlem heeft vertoefd. Wij in onze adolescentie voor de studie Psychologie hebben gekozen en deze wilden voltooien in het vergelijkbare Leiden. De gekozen richting in de Psychologie, de stageopdracht die wordt gedeeld en het werken met kinderen.