Vind ik leuk:

Hermanus

Het fijne aan Afrika is dat alles hier zo relaxt gaat. Wat zo zijn voor- als nadelen heeft, maar deze keer tot positieve uitdrukking kwam door op een vrijdagavond, tijdens het cocktailen bij Rafikis, te besluiten om de volgende ochtend richting Hermanus te rijden. Mijn huisgenoten en ik worden uitgenodigd door een collega van Brent (huisgenoot), haar ouders hebben een huis in Hermanus, aan het strand, en zij en haar zusje gaan daar het weekend heen. Er is zat plek voor meer mensen, dus; zo gezegd, zo gedaan en worden zaterdagochtend de weekendtassen ingepakt en stappen we met zijn vieren de achterbank van de auto in. Op weg naar Hermanus, een rit van 1,5uur. De zaterdagavond zijn we uitgebreid aan het braaien, genieten we van de warme Afrikaanse avond en het ruizen van de zee op de achtergrond, kijken we naar de heldere sterrenhemel en praten we over vanalles en nog wat. De zondag spenderen we in Hermanus, drinken we wat bij een restaurantje gebouwd in de rotsen, aan de zee, en lunchen we in een eettentje in het dorpje. We genieten van het heerlijke weer, de warme zon en de zachte, frisse wind. Om zondagavond weer richting thuis te rijden, Kaapstad, omdat voor maandagochtend de wekker weer vroeg staat afgesteld.

Sterrenhemel

Vuurtoren van Mosselbaai

Hermanus ligt op de route van de Garden Route (de Tuinroete). De Garden Route is een welbekende toeristische route en voert je door een prachtig gebied langs de zuidkust van Zuid-Afrika. Ook wij besluiten deze route te rijden en in een aantal plaatsen te overnachten. Met eindbestemming Port Elizabeth in gedachten, vertrekken wij woensdagmiddag richting Mosselbaai. Waar wij heerlijk hebben gegeten, geslapen en ontbeten aan de kust, uitzicht hadden op de vuurtoren en uitkeken over de zee en de immense golven die tegen de rotsen hoog uiteen spatten. We zijn doorgereden naar Wilderness, een mooi stadje wat we maar kort gezien hebben wegens tijdgebrek, en niet verder hebben kunnen bezichten dan door de autoramen en tijdens de lunch. We waren onderweg naar het plaatsje Knysna, waar we ons door enorme olifanten hebben laten vervoeren door een mooi bosachtig gebied.

Olifanten in Knysna

Vrijdag hebben we de Garden Route vervolgd naar Plettenberg Bay. Ook daar hebben we van de mooie omgeving genoten en is onze keus gevallen op het paardrijden. Te paard hebben we ons door een adembenemend gebied begeven; groene bergen, heuvels en dallen. Bosachtig, met een prachtig uitzicht over de hele omgeving met het ruizen van de zee op de achtergrond. Zijn we een dorp gepasseerd, waar rapper Lil’Wayne zijn laatste hit uit de speaker liet spelen en het rapnummer door de hele vallei galmde, wat alle nabijgelegen bewoners dwong om naar het nummer te luisteren. We hebben echt van onze rit genoten en mocht we ook nog een aantal stukken in galop over de heuvels.

Zaterdag hebben we de Garden Route afgesneden en zijn we naar Oudtshoorn gereden. Eindbestemming Port Elizabeth was van de baan, we wilden nog te veel bezigheden onderweg doen en Port Elizabeth heeft een te verre afstand van Kaapstad om op tijd weer terug te zijn. Zodoende vervolgden wij onze weg een stukje naar het noorden, naar Oudtshoorn, en bracht ons zo op Route 62, een route parallel liggende aan de Garden Route. Eind van de middag bereikten wij het stadje, tot onze verbazing bomvol en ontzettend druk. Bleek er dat weekend een festival plaats te vinden in het centrum, wat resulteerde in gebrek aan slaapruimte in Oudtshoorn. Bij geluk konden wij bij de eerste Bed&Breakfast terecht, een ouder stel had het hele huis al verhuurd, inclusief de banken en stoelen in de woonkamer. Gelukkig had het echtpaar nog een oude caravan in de tuin staan, die zij eigenlijk al drie jaar niet meer verhuurden maar voor ons dit ene nachtje wilde klaarmaken. En dat was prima, we hebben in Oudtshoorn die avond wat gegeten, een beetje van het festival meegekregen en zijn bijtijds naar bed gegaan. Het ouderwets kamperen beviel ons prima, met toilettas door de tuin richting woonhuis. De bedden waren in goede staat en hebben wij onze nachtrust goed gepakt. De volgende ochtend stond namelijk het cheetahpark op de agenda, een grote wens van mij.

babay Cheeta

Mijn hart begon van spanning nog sneller te kloppen toen wij ‘s ochtends om 09:00u voor de deuren van het park stonden. Al snel zag ik twee paar kleine, katachtige ogen door de hekken. Baby cheetah’s! Twee kleintjes renden door het hok heek, een broer en een zus van slechts acht weken oud. Lief! Tegen betaling -uiteraard- mocht ik mij achter de hekwerken begeven en mij met de cheetah’s mengen. Intens gelukkig dolde ik met de kleine beesten, precies katjes, maar dan een slag groter. Ze speelden lief en renden achter je aan, sabbelde aan je vinger of beten zacht in je hand. Nu wilde het gelukkige feit dat deze baby cheetah’s drie buurtjes hadden, tijgertjes wel te verstaan. Witte tijgertjes. Deze tijgers (en leeuwen) zijn zeer zeldzaam en daarom kon men, naast witte leeuwen, ook witte tijgers in het Afrikaanse park bewonderen, want inderdaad, er zijn geen wilde tijgers in Afrika. Alleen leeuwen. Wederom tegen betaling -nu we toch bezig waren- ook de kooi van de buren ingedoken en flink geravot met het drietal. Deze katachtigen waren duidelijk groter en sterker, de drie maanden oude tijgers spelen precies als mijn lieveling Milo thuis (voor de onwetenden onder ons: dat is mijn katertje) maar dan een heel stuk ruiger en harder, en toen ik lieflijk over een buikje van de tijgers krioelde, werd ik flink gegrepen: werden de poten om mijn arm geslagen, mijn hand in de bek genomen en begonnen de achterpoten tegen mijn arm te trappelen. Auw. Een oplettende verzorger wist mij uit deze benarde positie te bevrijden en knuffelde ik nog even met het beestje zijn rug. En met zijn broer en zus, die net melk hadden gekregen en aanzienlijk rustiger waren.

Goldish at Kirstenbosch

Zondag was het weer tijd voor Kirstenbosch, het park waar openlucht concerten worden gegeven. Deze betreffende zondag was de laatste keer dat er een concert werd gegeven en werden de zondagse zomeravonden afgesloten met een live optreden van Goldfish, een populaire Zuid-Afrikaanse band. Die eigentijdse muziek weten te creëren met het bespelen van de saxofoon en de contrabas, in combinatie met het dj-en van verschillende tunes. Wat leidt tot een eigen geluid en zeer goede, relaxte muziek, voor iedereen een aanrader. Niet voor niets was dit laatste concert dan ook uitverkocht en was het hele veld vol met mensen van alle leeftijden.

Een dag later was het tijd voor het Coca Cola Zero festival, Coke Zero Fest. Uiteraard gesponsord door -hoe kan het ook anders- Coca Cola Zero. De line-up was goed verzorgd, onder andere de Dirty Skirts, Snow Patrol en Oasis stonden deze avond op het podium. Het festival vond plaats in de wijnlanden van Somerset-West. Uitgestrekte velden, wijnvelden, verkijkend over de akkers en de platte landschappen, omringd door indrukwekkende bergen. Die dag was het heet, erg heet, brandde de zon vol op alle hoofdjes en ontblote bovenlijven. Gelukkig had de organisatie van Coca Cola hier rekening mee gehouden en liepen de medewerkers van Coke Zero rond met watersproeiers om de menigte koel te houden.

Coke Zero at Somerset-West

Het fijne aan Afrika is dat alles hier zo relaxt gaat. Wat zo zijn voor- als nadelen heeft en deze keer tot negatieve uitdrukking kwam door na Coke Zero naar huis te willen rijden. Wij dolgelukkig, als in extase de parkeerplaats opliepen (een wijnveld bomvol auto’s) en ons een weg maakten door de geparkeerde auto’s. Langzaam maar zeker beginnen de wagens in beweging te komen, een wegzoekende naar de uitgang. Steeds meer auto’s starten de motor, wij nog steeds naarstig opzoek naar Chico. Binnen luttele seconden ontstaat er een lange file en een complete chaos. De logica of orde op het wijnveld is ver te zoeken, de aanwezige parkeerwachters doen hun best de rij te sturen, wapperen met hun handen en gebaren de auto’s naar een kleine doorgang in de rij, waar vervolgens de snelste en dichtstbijzijnde bestuurder zijn auto heen draait. En de rij nog vaster komt te staan dan hij al stond. Auto’s dringen elkaar aan de kant, ieder voor zich, zo lijkt het, en het eerste beste gaatje dat vooruitgang bied, wordt razendsnel opgevuld met rijdend blik. Na een kleine drie kwartier begint er vaart in de rij te komen en rijden we met tien minuten de snelweg op richting Kaapstad. Terug naar huis.