Vind ik leuk:

Nog geen twee weken geleden was het tijd voor mijn familie om langs te komen; mijn ouders, zus en broer stonden die zaterdagmiddag op Cape Town Airport hun bagage te zoeken, toen ik hen al kon spotten door de schuifdeuren. Kort daarna maakte mijn vader zijn eerste entree door de deuren, even koekeloeren of zijn dochter al aanwezig was. Na wat zwaaiende armbewegingen over en weer, de bagage op de karretjes geladen, was het tijd zich om door de poorten van Kaapstad te begeven.

Chico doet zijn best, meer dan zijn best. Maar door het herfstachtige weer; regen, wind en grijze wolken die zelfs de drie bergen doen verdwijnen, heeft ons Chico het moeilijk. De achterbanken zijn vochtig, zo vochtig dat het een treurig feit is dat de passagier links achterin een natte kont krijgt. Zo treurig, dat wij de boodschappen niet in de kofferbak willen leggen omdat daar een flinke plas met water ligt. En de bijrijder met de voeten omhoog vervoerd wordt, omdat ook daar een klotsend peil met water ligt. De bestuurder zelf heeft het ook niet makkelijk; naast de Kaapstadse rijstijl en het drukke verkeer, moet deze goed op de gladde bandjes letten die met kleine plasjes water al een neiging tot draaien hebben. En wordt de rechtervoet op het gaspedaal met een niet te vermijden druppel, besprenkelt door een lek. Het is treurig, maar het went.

Zo kon ik mijn nieuw bezoek natuurlijk niet ontvangen. Een nieuwe wagen werd gereserveerd en voor een enkele dag was de VW Sedan ons vervoersmiddel. De Sedan heeft ons een droge tour door Kaapstad gegeven en is er voor mijn familie een goede slaapplaats gevonden, op nog geen 200 meter lopen, aan het einde van mijn straat. Tien dagen zou het verblijf van mijn familie duren, en hebben zij talloze activiteiten ondernomen. Mijn stage is in deze periode gewoon doorgegaan, maar heb ik de avonden heerlijk met hen gegeten en gezellig gepraat over de gebeurtenissen in Nederland en Haarlem. Toppunt van discussie was toch wel de breuk tussen Jan en Yolanthe. Tot ongenoegen van mijn vader en broertje, die er niet over uit konden waarom dit topic zo geregeld terugkwam en compleet werd uitgemolken. Heerlijk, nieuws van Nederlandse bodem!

Samen hebben we de Garden Route gereden. Mijn moeder, zus en broer op de rug van de olifanten vervoerd door de bossen en valleien, waar mijn vader en ik genoten van de zon en de omgeving en de aanwezige trainer die ons wist te informeren met interessante verhalen over deze Giants. Hebben wij een bezoek afgelegd aan een kattenpark bij Plettenberg Bay, waar wij -onder begeleiding- de verblijven van deze katachtige in mochten. Zo betraden wij het territorium van de servalkatten, de lynxen, een kleine boskat en het luidpaard, die ons al aandachtig bekeek en nauwlettend in de gaten hield bij het betreden van zijn grondgebied. Zijn felle, lichte ogen staken af tegen het donkere geval waar hij zich achter bevond. De gids wist ons voortijdig te informeren over de onvoorspelbaarheid van de luipaard, dat wij als groep bij elkaar moesten blijven en hij op dat moment al kon zien dat de jager klaar was om te rennen. De gids zorgde voor afleiding door zichzelf van de groep te verwijderen. De ogen van het luipaard werden groter, richtten zich op de gids. Binnen luttele seconden vloog hij op de man af. Ik bekeek het schouwspel van enkele meters afstand, veilig achter de schouder van mijn broer. Tot mijn verbazing kwam er een klein, gestippeld beestje achter het hok vandaan. Deze puppylijkende luipaard bleek pas drie maanden oud! Paniek en spanning om niets, alhoewel op het moment dat hij mij in de gaten kreeg, het toch wel warm erg warm werd toen hij vanuit een bosje naar me bleef gluren, zijn ogen op mij gericht bleven en zelfs de gids tussen beide kwam om de speelse aanval op te vangen. Daarbij vertelde deze man dat na zeven maanden niemand meer in de verblijfplaats van het luipaard komt, omdat zijn onvoorspelbaarheid op deze leeftijd nog te hanteren is maar naarmate deze jager groeit, het te gevaarlijk wordt. Wat mij zielsgelukkig maakte om het luipaard toch van zo dichtbij gezien te hebben, ondanks dat het nog zo’n kleine rakker is en het soms op mij had gemunt. Natuurlijk ontbraken de cheetahs niet; zowel broer en zus van vier maanden, die heerlijk gingen spinnen als ze geaaid werden, en de volgroeide van 1,5 jaar oud, die wederom een enorme indruk op mij achterlieten. Ook werden we daar geëntertaind door een aantal vreselijk lelijke vogels, die dikke maatjes waren met de gids, en konden we even kijken naar de verblijfplaats van de stokstaartjes.

Ook het plaatsje Haarlem, te vinden op de Route 62, werd nog even bezocht. Als echte Muggen kan een gelijkduidend dorp natuurlijk niet worden gepasseerd. Alhoewel al vrijsnel bleek dat Haarlem, Western-Cape niet te vergelijken is met Haarlem, Noord-Holland. Een dorpje, liggende tussen bergen en valleien, een prachtige omgeving, maar ogenschijnlijk ver verwijderd van de buitenwereld.

Nadat mijn familie zelf nog de nodige activiteiten heeft ondernomen; het bezichtigen van de Tafelberg, Waterfront, het maken van de bustour, het bezoeken van musea, Green Market Square in het centrum, het Shark Cage Diven van mijn broer en zus, Cape Point en de pinguïns van Simon’s Town, was het tijd voor hen om te vetrekken. Na tien dagen stonden de vliegtuigen klaar om hen naar Europa te vervoeren, en na wat vertraging van beide vluchten (papa en broer, mama en zus vlogen apart) arriveerden zij ieder op Nederlandse bodem.

Voor mij zijn nu de laatste stageweken ingegaan, 26 juni is onze laatste stagedag. De sessies met mijn leerlingen zijn afgerond, een aantal van hen heb ik grote sprongen vooruit zien maken. Ik heb hen in de afgelopen weken zien groeien en veranderen, meer zelfvertrouwen zien krijgen en hun gedrag een positieve wending zien maken. Daarbij kregen zij en ik positieve reacties van de omgeving, waarvan ik kon zien dat het hen goed deed. Hopelijk heb ik hen voldoende tools meegegeven om het nu zelf te doen, want ze zijn er nog niet helemaal. Mijn leerlingen, de trots van mijn stagetijd! Nu rest Sanne-Marije en mij om de handleiding te schrijven en ontwikkelen voor onze opvolgers, zodat in de toekomst meer leerlingen hun voordelen uit ons programma kunnen halen. De laatste loodjes zijn nu ingegaan.